Səbinə Yusif,

“Qazax” Xeyriyyə İctimai Birliyinin mətbuat katibi.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

Elə insanlar var ki, bütün şüurlu ömürlərini övlətinə, xalqına xidmətdə keçirirlər. Onlardan biri də 70 illik yubileyini qeyd edən “Qazax” Xeyriyyə İctimai Birliyi İdarə Heyətinin sədr müavini, iş adamı, xeyriyyəçi Puşkin Əhmədovdur.

Həyatda elə yaşamaq lazımdır ki, geriyə baxanda yaşadığın ömrlə fəxr edəsən. Belə insanlar üçün bir amal var: Vətənə layiq övlad olmaq mənim ən müqəddəs borcumdur!

Puşkin Əhmədovhər zaman xeyriyyəçilik işləri ilə məşğul olub. Koronavirus pandemiyasının yayıldığı vaxtlarda “Qazax” Xeyriyyə İctimai Birliyinin İdarə Heyətinin sədri İlham Pirməmmədovun Prezident İlham Əliyevin çağırışından sonra iş adamlarına, imkanlı şəxslərə ünvanlı müraciətinə dəstək olaraq Qazax mahalında ehtiyacı olan onlarca ailənin köməyinə çatan Puşkin Əhmədov onlara maddi və mənəvi dəstək olub. Bundan əlavə Ağstafa rayonunda da bir neçə həssas təbəqədən olan aztəminatlı ailəyə zəruri yardımlar edib.

Bundan başqa 44 günlük Vətən müharibəsi dövründə Ali Baş Komandanın siyasətinə sədaqətini nümayiş etdirərək döyüşən orduya, yaralılara və Şəhid ailələrinə maddi, mənəvi dəstək olub.

“Qazax” Xeyriyyə İctimai Birliyinin fəaliyyətində yaxından iştirak etdiyinə görə Puşkin Əhmədov müxtəlif illərdə Birliyin İdarə Heyətinin qərarı ilə “General Əliağa Şıxlınski Dimpomu” və “Səməd Vurğun adına Diplom”la təltif edilib.

Tərcümeyi halına nəzər yetirsək, Əhmədov Puşkin Kəmaləddin oğlu 1956-cı ildə Ağstafa rayonunda ziyalı ailəsində anadan olub. 1963-cü ildə Ağstafa rayon 24 saylı dəmir yolu məktəbinə gedib və 1973-cü ildə həmin orta məktəbi bitirib.

1975-1977-ci illərdə sovet ordusu sıralarında qulluq edib. Əsgəri xidmətini başa vurduqdan sonra 1978-ci ildə Azərbaycan İnşaat Mühəndisləri İnstitutuna daxil olub, müvəffəqiyyətlə təhsil alıb.

İnstitutu bitirdikdən sonra ümummilli liderimiz Heydər Əliyevin SSRİ Nazilər Sovetinin I müavini işlədiyi dövrdə “Azərbaycan Tümen” inşaat briqadasında baş iş icraçısı kimi Rusiyanın Tümen vilayətinin Koqalım şəhərində bir neçə mikrorayonun salınmasında yaxından iştirak edib. Həmin briqadada həmkarlar ittifaqı təşkilatının sədri və partiya sədrinin müavini olub. 1990-cı ildə yüz minlərlə soydaşımızın erməni təcavüzündən yaxa qurtarıb Bakıya pənah gətirməsi, 20 Yanvar hadisələri ilə bağlı Azərbaycan Nazirlər Sovetinin qərarı ilə həmin briqada ləğv olunduqdan sonra Bakıya qayıdan P.Əhmədov “Bakı Baş Tikinti İdarəsi” sistemində şöbə müdiri vəzifəsində çalışıb.

1993-cü ildə kommersiya fəaliyyəti ilə məşğul olmaq üçün “Anar” firmasını təsis edib, kommersiya fəaliyyəti ilə yanaşı daim xeyriyyəçilik işləri ilə də məşğul olub. 1993-cü ildə - 1-ci Qarabağ savaşı dövründə milli ordu və məcburi köçkünlərə “Qazax” Xeyriyyə Cəmiyyətinin xətti ilə iri məbləğdə pul vəsaiti, texnika üçün ehtiyyat hissələri və s. kimi yardımlar edib. Həmçinin Azərbaycan Təhsil işçiləri və tələbələri xeyriyyə fondunun sədr müavini kimi də çalışıb. İşlədiyi dövrdə maarifçiliyin inkişafında, Azərbaycanda fasiləsiz təhsil sisteminin həyata keçirilməsində əməyi olub. Bu fondun bəzi rayonlarda məskunlaşmış qaçqın uşaqlarına köməklik göstərib və onlarla tələbənin illik təhsil haqqını ödəyib.

2001-ci ildə “Səma-3” Mənzil Tikinti kooperativi təsis edərək Bakı və Gəncə şəhərlərində yüksək mərtəbəli binalar tikib.

Ölkəmizdən kənarda Özbəkistan Respublikasının paytaxtı Daşkənd şəhərində tikdiyi “Puşkin Evləri” (Пушкинские Дома) yaşayış kompleksi yerli sakinlər tərəfindən yüksək qiymətləndirilib.

Bundan əlavə “Iron İnşaat” MMC-ni təsis edib, hal- hazırda yüksək mərtəbəli yaşayış binaları tikir.

Yeni Azərbaycan Partiyasının üzvüdür.

Ailəlidir, iki övladı, altı nəvəsi var.

“Qazax” Xeyriyyə İctimai Birliyi İdarə Heyətinin sədri, professor İlham Pirməmmədov, İctimai Birliyin bütün üzvləri, o cümlədən Qazax mahalının ziyalıları  Puşkin Əhmədovu anadan olmasının 70 illik yubileyi münasibətilə ürəkdən təbrik edir, ona uzun ömür, möhkəm can sağlığı arzulayır və bütün işlərində uğurlar diləyirlər.

Hörmətli Puşkin müəllim, biz sizinlə fəxr edirik!

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(17.06.2026)

Rəqsanə Babayeva,

”Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Beyləqan və İmişli təmsilçisi

İnsan həyat boyu saysız-hesabsız səslərin içində yaşayır. Doğulduğu andan etibarən o, ətrafındakı dünyanın ritminə qarışır, müxtəlif səslərlə tanış olur, onlara öyrəşir və zaman keçdikcə həmin səslərin yaratdığı böyük axının bir hissəsinə çevrilir. Evdə valideynlərin səsi, küçədə insanların danışığı, məktəbdə müəllimlərin öyrətdikləri, iş həyatında bitib-tükənməyən söhbətlər, cəmiyyətin insan üzərində qurduğu gözləntilər... Bütün bunlar illər boyunca insanın daxilində elə bir gurultu yaradır ki, müəyyən bir vaxtdan sonra o, özünün həqiqi səsini eşitmək qabiliyyətini itirməyə başlayır.

Mən həmişə düşünmüşəm ki, insanın özünü tanıması üçün bəzən uzun yollar qət etməsinə ehtiyac yoxdur. Bəzən insan özünü dünyanın ən uzaq nöqtəsində deyil, sadəcə dərin bir səssizliyin içində tapır. Çünki insan həqiqətən yalnız o zaman öz daxilinə baxmağa başlayır ki, ətrafındakı bütün səslər bir anlıq dayanır.

Biz adətən sükutu yanlış anlayırıq. Çoxlarına görə sükut sadəcə danışığın bitməsi, səsin olmaması, ətraf mühitin sakitləşməsidir. Halbuki məncə, sükut heç vaxt boşluq deyil. Əksinə, sükut insanın daxilində illərlə toplanmış fikirlərin, qorxuların, gizlədilmiş hisslərin və cavabsız qalmış sualların danışmağa başladığı məkandır.

Gündəlik həyatın axarına diqqətlə baxanda bunu daha aydın görmək mümkündür. Müasir insan səhər gözünü açdığı andan etibarən artıq bir yarışın içində olur. İlk olaraq telefona baxılır. Gecədən gələn mesajlar yoxlanılır. Xəbərlər oxunur. Sosial şəbəkələrdə kiminsə paylaşdığı həyat fraqmentləri izlənilir. Sonra gün başlayır və insan sanki görünməz bir mexanizmin içində hərəkət etməyə məcbur olur.

Maraqlıdır ki, biz texnologiyanın həyatımızı asanlaşdırdığını düşünürük, amma çox vaxt texnologiya bizim düşünmək imkanlarımızı əlimizdən alır. Artıq insanlar boş qalmağa dözə bilmirlər. Liftlə beş mərtəbə qalxarkən belə telefon ekranına baxılır. Avtobus gözləyərkən insan ətrafı müşahidə etmir, başını aşağı salıb virtual dünyanın içində itib gedir. Gecə yatmazdan əvvəl belə son görülən şey telefon ekranı olur.

Bəzən özümə sual verirəm: insan niyə bu qədər səsə ehtiyac duyur?

Niyə insanlar sakit otaqda uzun müddət qala bilmirlər?

Niyə çoxları qulaqcıqsız küçəyə çıxmaq istəmir?

Niyə evdə televizor baxılmadığı halda belə açıq qalır?

Məncə, bunun cavabı sadədir. İnsan öz düşüncələri ilə tək qalmaqdan çəkinir. Çünki sükut başlayanda insan özündən qaça bilmir.

Biz çox qəribə dövrdə yaşayırıq. Tarixin heç bir mərhələsində insan bu qədər insanla əlaqədə olmayıb. Dünyanın o biri ucundakı biri ilə saniyələr içində danışmaq mümkündür. Minlərlə insanla virtual ünsiyyət qurmaq olur. Amma bütün bu imkanlara baxmayaraq, bəlkə də tarixdə heç vaxt insan bu qədər daxili tənhalıq yaşamayıb.

Paradoks da məhz budur.

İnsan ətrafındakı hər kəsin səsini eşidir, amma özünü eşitmir.

Mənə elə gəlir ki, insan ömrünün ən təhlükəli nöqtəsi də məhz budur. O an ki insan öz daxili səsini itirir, artıq yavaş-yavaş özündən uzaqlaşmağa başlayır. Çünki insanı ayaqda saxlayan yalnız bədən deyil. İnsanı daşıyan onun daxili dünyasıdır. Əgər insan ruhən yorulursa, bədəninin sağlam olması belə onu xoşbəxt etməyə yetmir.

Düşünürəm ki, hər insanın həyatında elə an olur ki, o, birdən-birə dayanmağa məcbur qalır. Həyat bəzən insanı özü ilə üz-üzə qoymaq üçün gözlənilməz vasitələr seçir. Bəzən bir ayrılıq, bəzən xəyal qırıqlığı, bəzən itki, bəzən uzun müddət qurulmuş planların bir anda dağılması...

Belə anlarda insan ilk dəfə ətrafındakı dünyanın səsini deyil, daxilindəki səssizliyi hiss edir.

Və qəribədir ki, insan ən vacib həqiqətləri məhz belə zamanlarda anlayır.

Bir insanı düşünün.

İllərlə eyni qayda ilə yaşayır.

Səhər oyanır.

İşə gedir.

Gələcək üçün planlar qurur.

Pul qazanır.

Yeni məqsədlər müəyyənləşdirir.

Başqalarının gözündə uğurlu görünməyə çalışır.

Hamının alqışladığı bir həyat qurmağa çalışır.

Sonra bir gün gözlənilməz hadisə baş verir.

Və birdən o insan özündən soruşur:

“Mən həqiqətən istədiyim həyatı yaşamışam?”

Bu sual asan görünür.

Amma məncə, insanın verə biləcəyi ən ağır suallardan biridir.

Çünki bizə həyat boyu bir çox şey öyrədilir.

Necə danışmaq.

Necə uğurlu olmaq.

Necə pul qazanmaq.

Necə cəmiyyətə uyğunlaşmaq.

Amma qəribədir ki, insanlara çox nadir hallarda özlərini dinləmək öyrədilir.

Heç düşünmüsünüzmü, insan niyə təbiətdə daha rahat olur?

Niyə dəniz kənarında oturarkən daxildə qəribə bir sakitlik yaranır?

Niyə yağışın səsinə qulaq asmaq insana təsir edir?

Niyə dağlara baxanda insan öz problemlərini bir anlıq unudur?

Məncə, bunun səbəbi təbiətin sükutunda gizlidir.

Təbiət insanı öz ilkin halına qaytarır.

Şəhərdə həyat insana daim bir şey olmağı diktə edir.

Daha uğurlu ol.

Daha sürətli ol.

Daha çox qazan.

Daha çox görün.

Daha çox sübut et.

Amma təbiət insandan heç nə istəmir.

Orada insan sadəcə mövcuddur.

Sadəcə nəfəs alır.

Sadəcə yaşayır.

Və məhz belə anlarda insan daxilində uzun müddət susmuş o səsi eşitməyə başlayır.

Mənə görə insan həyatının ən ağır yorğunluğu fiziki yorğunluq deyil.

İnsan bəzən saatlarla işləyir, yorulur və dincələrək bərpa olunur.

Amma ruh yorulanda vəziyyət tamamilə dəyişir.

Ruh yorulanda insan ən çox sevdiyi işdən belə həzz almır.

Ən çox istədiyi yerə getsə belə daxilində boşluq qalır.

Ətrafında insanlar olur, amma o özünü yenə tək hiss edir.

Çünki insanın ən böyük yorğunluğu daxildən başlayır.

Biz adətən xoşbəxtliyi xaricdə axtarırıq.

Yeni işdə.

Yeni münasibətdə.

Yeni şəhərdə.

Yeni imkanlarda.

Yeni uğurlarda.

Amma bəzən unuduruq ki, daxilində sülh olmayan insan dünyanın ən gözəl yerində olsa belə rahatlıq tapa bilməz.

İnsan özünü çox vaxt başqalarının gözündə qurmağa çalışır.

Kiminsə təsdiqi vacib olur.

Kiminsə fikri insanın həyatına istiqamət verir.

Cəmiyyətin gözləntiləri insanın seçimlərini dəyişdirir.

Bir müddət sonra insan elə bir nöqtəyə çatır ki, öz həyatını yaşamır.

Sadəcə ondan gözlənilən həyatı yaşayır.

Ən ağrılı həqiqət isə budur ki, insan bunu çox gec anlayır.

Mənə həmişə maraqlı gəlib.

İnsan niyə təklikdən qorxur?

Hamı tənhalıqdan qaçır.

Hamı özünü insanların arasında saxlamağa çalışır.

Halbuki təklik həmişə kədər demək deyil.

Bəzən insanın öz ruhu ilə görüşməsi üçün təklik vacibdir.

Bəzən insan dünyadan qaçmır.

Sadəcə öz yanına qayıdır.

Düşünürəm ki, insan özünü ən çox gecələr eşidir.

Hamı yatandan sonra.

Şəhərin səsi azalandan sonra.

Telefon bildirişləri dayanandan sonra.

Heç kim bir şey istəməyəndə.

Otaqda sakitlik yarananda.

İnsan birdən düşünməyə başlayır.

Bir neçə il əvvəl qurduğu xəyalları xatırlayır.

Geridə qoyduğu insanları yada salır.

Yarımçıq qalmış söhbətləri düşünür.

Dediyi bəzi sözlərə peşman olur.

Demədiyi bəzi sözlər üçün darıxır.

Məhz belə anlarda insan daxilində illərlə gizlənən həqiqətlərlə rastlaşır.

Sükut qəribə müəllimdir.

O heç nə demir.

Sadəcə gözləyir.

İnsan bütün səslərdən yorulduğu anda sakitcə qarşısına çıxır.

Və sanki deyir:

“İndi başqalarını yox, özünü dinlə.”

Məncə, insan həyat boyu çox uzaqlara getməyə çalışır.

Başqa şəhərlərə.

Başqa ölkələrə.

Başqa insanlara.

Yeni başlanğıclara.

Yeni arzulara.

Amma bəzən unudulur ki, insanın etməli olduğu ən çətin səfər daxilə doğru edilən səfərdir.

İnsan öz ruhuna doğru gedən yolu çox gec tapır.

Halbuki bütün cavablar həmişə orada olub.

İnsan dünyanı eşitməyi çox erkən öyrənir.

Valideynlərin səsini.

Müəllimlərin fikirlərini.

Cəmiyyətin qaydalarını.

İnsanların tələblərini.

Hamını eşidir.

Hamını anlayır.

Hamıya uyğunlaşır.

Amma bəzən bir ömür keçir və insan özünü eşitməyi öyrənə bilmir.

Mənə elə gəlir ki, xoşbəxtlik bəzən insanların düşündüyü qədər mürəkkəb deyil.

Bəlkə xoşbəxtlik sadəcə insanın öz daxilində sakitlik tapmasıdır.

Bəlkə xoşbəxtlik bütün dünyanı razı salmaq deyil.

Öz vicdanınla barışmaqdır.

Bəlkə uğur hamının səni alqışlaması deyil.

Gecə başını yastığa qoyanda daxilində narahatlıq hiss etməməkdir.

Çünki insanın ən vacib münasibəti dünya ilə deyil.

Öz ruhu ilədir.

Bir gün həyat mütləq insanı dayandırır.

Bəzən zaman bunu yumşaq edir.

Bəzən isə çox sərt şəkildə.

Amma gec-tez hər insan elə bir an yaşayır ki, ətrafındakı bütün səslər əhəmiyyətini itirir.

Və onda geridə yalnız bir şey qalır.

Öz daxilindən gələn həqiqi səs.

Bəlkə də həyatın ən böyük sirri budur.

İnsan dünyanı anlamağa illər sərf edir.

Başqalarını anlamağa çalışır.

Hamıya nəsə sübut etməyə çalışır.

Amma ən böyük həqiqət tamam başqa yerdə gizlənir.

İnsan bütün həyatını başqalarını dinləməklə keçirir.

Halbuki ən vacib səs həmişə onun daxilində olub.

Sadəcə dünya həddindən artıq gurultulu olduğu üçün o səs eşidilməyib.

Və bəlkə də insan həqiqətən yaşamağa yalnız o anda başlayır —

öz daxilindəki səsi eşitdiyi anda.

Çünki sükut heç vaxt sadəcə səssizlik olmayıb.

Sükut insanın öz ruhuna qayıtdığı yerdir.

İnsan isə, bəlkə də, özünü məhz orada tapır.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(17.06.2026)

Güllü Eldar Tomarlı,

Mirvarid Dilbazi Poeziya Məclisinin sədri, Kəlağayı Ev Muzeyinin direktoru.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

Minilliklərin aydan arı, sudan duru yaddaş boxçasında əriş-arğac olan, ilmə-ilmə toxunan, düyün-düyün bağlanan, nənələrimizin yaddaşında pöhrələnib çiçək açan gül ətirli, əlvan naxışlı xalça və xalçalarımızı ərsəyə gətirən, onu dünəndən bu günə, bu gündən sabaha daşıyan qızıl əllərin yaratdığı sənət inciləri çoxdan dünyanın heyrətinə səbəb olub.

Təbriz, Qarabağ, Qazax, Quba, Borçalı xalça məktəbləri öz zənginliyi, rəng ahəngi və bənzərsiz naxışları ilə xalqımızın estetik zövqünü, dünyagörüşünü və həyat fəlsəfəsini yaşadan mənəvi sərvətlərdir. Bu xalçalar sadəcə məişət əşyası deyil, xalqın yaddaşı, tarixi salnaməsi, sevinc və kədərinin rənglərə köçürülmüş ifadəsidir.

Bəs təkcə xalçalarmı?

Milli geyimlərimiz, zərif tikmələrimiz, naxışlı corablarımız, önlüklərimiz, qırçınlı və büzməli köynəklərimiz, qat-qat ətəklərimiz, qədim sənət nümunələrimiz də xalqımızın ruhunu yaşadan əvəzsiz irs nümunələridir. Bu sərvətlər arasında isə xüsusi bir yer var – Azərbaycan qadınının ləyaqət və gözəllik rəmzinə çevrilmiş ipək kəlağayının.

Kəlağayı əsrlər boyu Azərbaycan qadınının baş tacı olub. Barama sapından hazırlanan saf ipəyin üzərinə ustad sənətkarların həkk etdiyi naxışlar təkcə bəzək elementi deyil, həm də xalqımızın düşüncə tərzinin, estetik dünyasının ifadəsidir. Butalar, çiçək naxışları, həndəsi ornamentlər və rəng çalarları özündə dərin məna daşıyır, qədim dövrlərdən gələn mədəni kodları yaşadır.

Nənələrimiz kəlağayını sadəcə örtük kimi deyil, namus, ismət, ailə dəyərləri və qadın müdrikliyinin rəmzi kimi qoruyub saxlayıblar. El şənliklərində, toy-düyünlərdə, bayramlarda, gündəlik həyatda kəlağayı qadının gözəlliyini tamamlayan ən zərif aksessuar olmaqla yanaşı, milli mənsubiyyətimizin də göstəricisi olub.

Azərbaycanın qədim ipəkçilik ənənələrinin bəhrəsi olan kəlağayı sənəti zamanın sınaqlarından keçərək bu günümüzə gəlib çatıb. Xüsusilə Basqal və Şəki ustalarının yaratdığı kəlağayılar öz incəliyi və bənzərsizliyi ilə seçilib. Bu sənətin beynəlxalq səviyyədə tanınması da təsadüfi deyil. Azərbaycan kəlağayısı ölkəmizin Birinci vitse-prezidenti, UNESCO və ISESCO-nun xoşməramlı səfiri Mehriban Əliyevanın böyük səyləri nəticəsində 2014-cü ildə UNESCO-nun Bəşəriyyətin Qeyri-Maddi Mədəni İrs üzrə Reprezentativ Siyahısına daxil edildi. Bu hadisə milli mədəniyyətimizin dünya miqyasında tanınmasının mühüm göstəricilərindən biri oldu.

Bu gün kəlağayımızı yaşadan insanlar da xalqımıza xidmət edən əsl mədəniyyət daşıyıcılarıdır. Kəlağayı Muzeylərinin yaradılması, festivalların keçirilməsi, sərgilərin təşkili və gənc nəslin bu sənətə marağının artırılması milli irsimizin qorunmasına xidmət edir. Çünki keçmişini yaşatmayan xalq gələcəyini də tam qura bilməz.

Analar bu sənəti nənələrdən öyrənib, qız-gəlinlər analardan öyrənib və beləliklə, sənət abidələrimiz nəsildən-nəslə ötürülərək yaşadılıb. Təəssüf ki, zaman-zaman bəzi çeşidlər, bəzi nümunələr unudulub. Lakin xalqımız öz kökünə, tarixinə və milli dəyərlərinə bağlı qaldıqca bu sənət inciləri yenidən çiçəklənəcək, bar verəcək, yeni nəslin yaddaşında yaşayacaqdır.

Əl əməyi, göz nuru ilə ərsəyə gələn bu sənət nümunələrini yaradanlara, yaşadanlara və gələcəyə daşıyanlara minnətdar olmaq hər birimizin mənəvi borcudur. Boynumuza gül biçən, başımıza kəlağayı bağlayan, əynimizə nənələrimizin abır-həya mücəssəməsi olan milli geyimləri yaraşdıran əllər də, o əllərə yol göstərən zəkalar da var olsun!

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(17.06.2026)

Ülviyyə Əbülfəzqızı,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xüsusi Layihələr şöbəsi

“Ədəbiyyat və İncəsənət” portalının media dəstəyi ilə Azərbaycan Ədəbiyyat Fondunun Bakı Şəhəri Üzrə Təhsil İdarəsi ilə birgə keçirdiyi “Bir direktor, bir şagird” adlı layihəsinin məqsədi nümunəvi məktəblərimizi, istedadlı şagirdlərimizi üzə çıxarmaq, onların ədəbiyyata olan marağına diqqət yönəltməkdir.

Hazırda təqdimatda 26 nömrəli tam orta məktəbdir.

DİREKTOR:

Yaqut Paşa qızı Məmmədova 04.02.1963-cü il tarixdə Qubadlı rayonunda anadan olmuşdur. 1981-1986-cı illərdə Azərbaycan Dövlət Pedoqoji Universitetinin “Bədii qrafika” fakültəsini fərqlənmə ilə bitirmişdir. 1991-1992-ci ildə fizika fənni üzrə Müəllimlərin Təkmilləşdirmə İnstitutunda illik kurs bitirmişdir.

1988-ci ildə Xəzər rayonu 125 nömrəli tam orta ümumtəhsil məktəbində müəllim fəaliyyətinə başlamışdır. Qısa zamanda həmin məktəbdə təlim-tərbiyə işləri üzrə direktor müavini vəzifəsində çalışmışdır.

1996-2006-cı illərdə Xəzər rayon Təhsil şöbəsində inspektor vəzifəsində fəaliyyət göstərmişdir.

2006-2019-cu illərdə Bakı Şəhəri üzrə Təhsil İdarəsində dövlət qulluqçusu, Ümumi  təhsil sektorunda məsləhətçi vəzifəsində çalışmışdır.

BŞTİ-də çalışdığı müddətdə idarəetmə səriştəsi və bacarığı yüksək olduğuna görə  məktəblərdə idarəetmənin tənzimlənməsi məqsədilə 80, 65, 282, 279, 245, 126, 30,152, 150, 214, 136, 218,162, 219, 26 nömrəli tam orta məktəblərdə və 20№-li məktəb-liseydə direktor vəzifəsini icra etmişdir.

Yaqut Məmmədova 2013-cü ildə Azərbaycan Respublikası təhsil nazirinin 15 mart tarixli əmri ilə “Azərbaycan Respublikası qabaqcıl təhsil işçisi” döş nişanına, 2015-ci ildə isə Azərbaycan Respublikasının Prezidentinin 02 oktyabr tarixli sərəncamı ilə “Tərəqqi” medalına layiq görülmüşdür.

2018-ci ildə Azərbaycan müəllimlərinin XV Qurultayında, 2023-cü ildə isə XVI Qurultayına nümayəndə seçilmişdir.

Hazırda Bakı şəhəri İ.Tağıyev adına 26№-li tam orta məktəbdə direktor vəzifəsində çalışır.

​ŞAGİRD:

Əlizadə Nilufər, İftixar Tağıyev adına 26 nömrəli tam orta məktəbin VIII sinfində təhsil alır.

​Dərslərində yaxşı nəticələr göstərir, kiçik yaşlarından müxtəlif müsabiqə və layihələrdə iştirak edir. Riyaziyyat üzrə "Kenquru" Olimpiadasında, Lütfi Zadə adına Riyaziyyat və Məntiq Olimpiadasında, "Xəmsə Möcüzəsi" adlı onlayn beynəlxalq yaradıcılıq müsabiqəsində və bu kimi layihələrdə fəal iştirak etmişdir.

ESSE:

Azərbaycan – Dünyam Mənim

Azərbaycan mənim doğma Vətənim, qürur mənbəyim və dünyamdır. Mən bu torpaqda doğulmuşam, onun havasını udmuşam, suyunu içmişəm və onun tarixi ilə fəxr etmişəm. Azərbaycan mənim üçün sadəcə bir ölkə deyil, keçmişim, bu günüm və gələcəyimdir.

Azərbaycan qədim tarixə, zəngin mədəniyyətə və milli-mənəvi dəyərlərə malik bir ölkədir. Dünyanın müxtəlif xalqları ilə dostluq və əməkdaşlıq şəraitində yaşayan Azərbaycan xalqı qonaqpərvərliyi, mərdliyi və vətənpərvərliyi ilə seçilir. Ölkəmizdə müxtəlif millətlərin nümayəndələri sülh və qarşılıqlı hörmət şəraitində yaşayırlar. Bu da Azərbaycanın multikultural dəyərlərinin göstəricisidir.

Vətənimizin təbiəti olduqca gözəldir. Uca dağları, gur meşələri, axar çayları, məhsuldar torpaqları və Xəzər dənizi Azərbaycanı daha da gözəlləşdirir. Şuşa, Qarabağ, Qəbələ, Şəki, Lənkəran və digər bölgələrimiz öz gözəlliyi və tarixi abidələri ilə seçilir.

Bu gün Azərbaycan sürətlə inkişaf edən müstəqil dövlətdir. Ölkəmiz elm, təhsil, idman, iqtisadiyyat və mədəniyyət sahələrində böyük uğurlar qazanır. Xalqımızın birliyi və dövlətimizin gücü sayəsində torpaqlarımız işğaldan azad edilmiş, ərazi bütövlüyümüz bərpa olunmuşdur. Bu qələbə hər bir azərbaycanlının qürur mənbəyidir.

Mən Azərbaycanın gənc vətəndaşı kimi ölkəmin gələcəyinə töhfə vermək istəyirəm. Yaxşı təhsil almaq, bilikli və faydalı insan olmaq mənim əsas məqsədlərimdəndir. İnanıram ki, hər bir gənc öz biliyi və əməyi ilə Azərbaycanın daha da inkişaf etməsinə xidmət edə bilər.

Mən Azərbaycanı sevirəm və onunla fəxr edirəm. Çünki Azərbaycan mənim Vətənim, qəlbim və dünyamdır.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(17.06.2026)

Qoşqar İsmayılzadə,

“Ədəbiyyat və incəsənət”

Biri var işıqfor, biri də var piyada keçidi. İndi izah edirəm. İşıqforda yolu keçmək istəyən piyadalar üçün yaşıl, maşınlar üçün isə qırmızı işıq yanır. Bu məlumatı daltoniklərin bilib, bəzən yanlışlıq etməsindən savayı, demək olar ki, hər kəs yerli yerində bilir. İndi gələk əsas məsələyə...

İşıqforun qırmızı işığının yandığını görən bəzi sürücülər, uzaqdan elə yüksək sürətlə gəlirlər ki, sanki bu sürət qırmızını yaşıla dəyişəcək. Nəticədə gəlib qırmızı işıqda elə tormoz edirlər ki, təkərlər asfaltla sürüşmə sürtünmədən pulsuz konsert verib, caz ifa edirlər. İşıqforlu keçidlərdən yolu keçmək, işıqforsuz keçidlərdən keçməkdən böyük ehtimalla rahatdır.  

İşıqforsuz keçiddən keçməmişdən əvvəl, bolluca düşünməlisən. İçində bol tərəddüd yaranıb, get gəl edirsən. Elə bil böyük bir biznesə risk edərək yatırım edirsən. Biznes– sənin həyatındı, yatırımsa 4-5 metrlik yoldu. Öz həyatını 4-5 metr yol gedərək yenidən qazanmalısan. Gələn maşınları bir-bir izləyirsən. Beyin düşünür, bu da keçsin keçərəm, yox o da keçsin sonra keçərəm. Uzun fikirlərdən sonra "bismillah" deyib ayağını qoyursan piyada keçidinə. Bu səfər piyada keçidi gözlərində aşağısı lava püskürən siraat körpüsünə çevrilir. 4-5 metrlik yol, sənə kilometrlik yol təsəvvürü bəxş edir. 

Yola başlayanda uzaqdan da maşın elə sürətlənib gəlir ki, deyirsən bəs, elə indicə məni cizgi filmlərindəki kimi asfalta şəkil edəcək. Bir gözün yolda, bir gözün maşında....

Qorxudan ayaqlar tutulur, donub qalırsan ki, bu da son, elə indi maşın vuracaq, başlayım kəlmeyi-şəhadət gətirim. Mənşəyi məlum olmayan bir nəsnəyə 5 manat nəzir niyaz deyirsən. Bu halda maşın gəlir düz dayanır yanında, cismin yerində qalsa da, ruhun səninlə çoxdan halallaşıb aradan çıxıb. Budur, yolun sonuna gəldik, dərin bir nəfəs çəkib yola davam edirik. Bu sevgidə isə udan tərəf nəzir niyaz sahibi oldu. 

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(17.06.2026)

Kənan Məmmədli,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

Sosial mediada Mətanət İskəndərlinin bir statusu dəydi gözümə. Yazmışdı ki, özümə sevgi axtarıram. Əcaba, 63 yaşda bu nəydi belə? Deməyin ki, özü bilər. Məncə müəyyən mental qayda-qanunlar, kodekslər də var axı. 63 yaş elə bir yaşdır ki, o yaşdakı qadına ağbirçək deyilir artıq.

Azərbaycan müğənnisi, Azərbaycan Respublikasının əməkdar artisti Mətanət İsgəndərlinin bu gün doğum günüdür, ömrününü 63-cü baharına qədəm qoyur.

Mətanət İskəndərli 17 iyun 1963-cü ildə anadan olub. Xanım müğənni barədə məlumatlar çox azdır, hətta harada doğulması, ibtidai təhsili, valideyinləri barədə heç bir bilgiylə rastlaşmadım.

Orta məktəbi bitirdkdən sonra Əfsər Cavanşirovun rəhbərlik etdiyi "Bənövşə" xorunda oxuyub. 1993-cü ildə Azərbaycan Dövlət Mahnı və Rəqs Ansamblının tərkibində Türkiyədə qastrol səfərində olub. "Sən ol mənim həmdəmim" adlı ilk albomu də elə əhmin ildə işıq üzü görüb.

Bu günə qədər 11 kompakt diski buraxılıb.

Xarici ölkələrdə solo-konsertlərlə çıxış edib. Heydər Əliyev adına Sarayda ikigünlük konsert verib. Bir çox dövlət tədbirlərində çıxış edib.

Klipləri

1 Xəbərsiz-Xəbərsiz

2 Ağla, Yağışım, Ağla

3 İstərəm

4 Darıxma

5 Gecədən Sübhədək

6 Neyjen

7 Sevirəm Desən

8 Dünya Quraq

9 Axtarma Məni

10 Dərd Verdin

11 Tərk Edəcəyəm

12 Taleyim Mənim

13 Əlvida

14 Qollarım Beşik Olsun

15 Bir Gün

16 Gəl Xoşbəxt Olaq

17 Danışmayacam

18 Nəğmə Olub Gecələr

19 Uşaqlar Ağlamasın

20 Erdoğan

21 Sen Ağlama (duet Niyam Salami)

Hazırda Azərbaycan Dövlət Televiziya və Radio Qapalı Səhmdar Cəmiyyətində solist-vokalçı kimi çalışır.

16 sentyabr 2006-cı ildə Azərbaycanın əməkdar artisti adına layiq görülüb.

Xanım müğənninin həyatında sirlər, müəmmalar da az deyil. Elə onun adının kriminal tarixində xüsusi yeri olan Qarabulaq olayları ilə hallandırılması faktı bəs edər. Amma bunlar keçmişdə qalıb. Bu gün Mətanət xanım xalqının sevimli müğənnisidir, üstəlik də, yeni sevgilər sorağındadır.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(17.06.2026)

Elman Eldaroğlu,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

Çağırıldığı toyların onun yaradıcılığına heç bir maneçiliyi yoxdur. Əksinə, toylardan gələn gəlirlə dolanışığını təmin edir. Bu günün reallığıdır, musiqiçiləri toylar saxlayır...

“Doğrudur, mən də toya gedirəm. Ancaq mən toyu düşünüb, bu sənətə gəlməmişəm. Mənim sənətim olmasaydı, bu sənətə gəlməzdim. Əksəriyyətinin səsi yoxdur, ancaq özlərini biabır edirlər. Səsin yoxdursa, nə məcburdur, müğənni olasan? İndi gülməli oxuyanlar ağlamalı oxuyanların qarşısına keçib. Amma xalq bilir, kimə və nəyə qulaq asır. Əsil sənət daim var, olub, olacaq. Ümumiyyətlə, mənim ailədə aldığım tərbiyə, mədəniyyət yol verməz ki, kiminləsə qalmaqal yaradım. Haqqımda hər hansı bir müğənninin dediyi neqativ fikrə cavab vermirəm. Məni istəyənlər də sağ olsun, istəməyənlər də...”- söyləyir.

Mərd xarakteri var. Əliaçıqlığı ilə seçilir, ona həm də səxavətli xanımdır da demək olar. Zarafat deyil, öz hesabına doğulub boya-baş çatdığı doğma kəndinə su çəkdirib...

Deyir ki:- “Su çəkdirmək qədər savab bir iş yoxdur. Mən bunu eləmədim. Allah bunu mənə qismət elədi. Bu işi mən istəyə bilərdim, amma alınmaya da bilərdi. Yəqin ki, qazanılan ruzidə olan halallığı gördüyü üçün, bu savab işi görməyi mənə qismət elədi. Hər şeyi verən və yazan Allahdır. Mənim kəndim Qobustan rayonundadır. Əvvəla, öz el-obasının, xalqının qədrini bilməyən heç qıraq- bucağın da qədrini bilməz. Mən bu kənddə böyüyüb başa çatmışam. Biz ömür boyu sudan əziyyət çəkmişik. Heç mənim ağlıma gəlmirdi ki, mən böyüyəcəyəm, illərlə yığdığım pulları belə bir savab işə xərcləyəcəyəm. Mən bu işdən ötrü evlərimi və qızıllarımı satmışam. Mən onları Allah rizası üçün istifadə etməyə yığmışdım. Bunu da sevə-sevə elədim. Heç kimsə deyə bilməz ki, sən bunu elə. Çünki bu elə bir işdir ki, qəlbində Allah eşqi olmasa, bunu edə bilməzsən.”

Bəli, bu dəfə sizə xanəndə Elnarə Abdullayeva haqqında söhbət açmaq istəyirəm. O, 1972-ci ilin iyun ayının 17-də Şamaxının (Hazırda Qobustan rayonu) Çuxanlı kəndində dünyaya göz açıb. Daha sonra xlaq artisti Ağaxan Abdullayevin tələbəsi olaraq, ondan muğamın sirrlərini öyrənib. Onun 2006-cı ildən musiqiçi və prodüser Asif Kərimovla birgə fəaliyyətə başlamasıyla bütün yaradıcılıq tərzi dəyişib. 2000-ci illərdə “Gilan” albom şirkəti ilə müqavilə bağlayaraq "Elnarənin Musiqi Dünyası" adlı ilk albomunu çıxarıb. 2015-ci ildə Heydər Əliyev sarayında ilk solo konserti baş tutub. Daha sonra 2015-ci ildə "Azərbaycan Respublikasının Əməkdar Artisti" adına layiq görülüb...

“Yaradıcılığımda yeniliklərim çoxdur. Bir vaxtlar ifa etdiyim “A bül-bül” adlı mahnım çox sevildi. Hara gedirəmsə, məndən bu mahnını istəyirlər. Daha sonra çox qədimi “Sozaloğlu” adlı bir aşıq mahnısı ifa etdim. İlk olaraq bu mahnıya müraciət edəndə çoxu dedi ki, bu mahnı sevilməyəcək, yəni necə deyərlər, baş tutmayacaq. Lakin daha sonra bu fikri söyləyənlər özləri yanıldıqlarını etiraf etdilər. Çünki mən bu mahnını yeni üslubda ifa etdim və hər kəsin ürəyinə yatdı. Daha sonra çoxdan ifa etdiyim “Heydər baba” adlı mahnımı yeni üslubda aranjeman etdirdim. Tənqid edənlər özləri də bilmədən məni böyük bir zirvəyə qaldırıblar. Onlar deyirlər ki, mən muğam oxumuram. Ağı deyirəm, dərvişsayağı oxuyuram. Mənim üçün bu cür tənqidlərdən yaxşı heç nə ola bilməz. Əvvəl narahat olurdum ki, niyə belə deyirlər? Amma sonra onların sözlərinə önəm vermədim. Çünki mənə dəyərli sənətkarlar və xalq qiymət verib. Mənim ifa tərzimi xalq qəbul edir. Müəyyən adamlar var ki, özlərini sənətkar adlandırmaq istəyirlər, qəbul etmək istəmirlər. Həm də məni tənqid edənlərin özləri gülməli oxuyan müğənnilər kateqoriyasına daxildirlər...”- söyləyir.

Çılğın, hövsələsiz olsa da, həyatında onu utandıran səhvləri olmayıb. Hər kəsin qarşısında başıuca, alnıaçıqdır. Ümumiyyətlə, o, xanım kimi doğulsa da, kişilərə xas olan xüsusiyyətləri çoxdur. Sözü üzə deməyi, haqqı müdafiə etməyi, cəsarət göstərməyi bacarır. Haqsızlığa, saymamazlığa, sözünün üstündə durmayan insanlara əsəbiləşir. Nə isə, zəhmətsevər, əzimkar, işgüzardır. Necə deyərlər, kişi kimi qadındır...

Deyir ki:- “Məktəb illərim, müəllimlərim üçün çox darıxıram. 9-cu sinifdə oxuyanda artıq tədbirlərdə, musiqi dərsində oxuyurdum. Kənd qızı idim, bostana da gedirdim, mal-qaraya da. Bəzən elə olurdu ki, bostandan çıxıb toya gedirdim. Bəziləri bunu deməyə utanır, amma mən keçmişimə görə heç vaxt utanmamışam. O günlər üçün çox darıxıram. Yəqin ki, xanəndə olmasaydım, yaxşı təsərrüfatçı olardım. Üzərimə götürdüyüm hər bir işi yarıdıram. Bu da olmasaydı, lap ticarətlə də məşğul ola bilərdim...”

Amma nə yaxşı ki, xanəndə olub. Və bu sənət onu zirvələrə qaldırıb, ölkədə tanıtdırıb. Bəli, ötən gün ad günü olan Elnarə xanım bu gündən etibarən yeni yaşın yoluna çıxıb. Bu münasibətlə onu təbrik edir, yeni-yeni uğurlar arzulayırıq…

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(17.06.2026)