Gülxarə Əhmədova,
Naxçıvan Muxtar RespublikasıAli Məclisinin deputatı.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
Qarabağ Həsrətini Şəhadət Zirvəsində Bitirən Naxçıvanlı Komandir: Ülvü Hüseynov
Naxçıvanın qədim tarixini daşlarında yaşadan yurd yerlərindən biri - Sabirkənd... Bu kəndə hər gəlişimdə torpağın səmimiyyətini, insanının sadəliyini və mənəvi zənginliyini ruhumda hiss etmişəm. Lakin Şəhid Ülvü Hüseynovun ailəsini ziyarət etdiyim o gün yaşadığım duyğular tamamilə fərqli, tamamilə müqəddəs idi. Şəhidin ata ocağının astanasından içəri addım atdığım ilk andan anladım ki, bura sadə bir ev deyil; bura Vətən naminə ən uca zirvəyə - Şəhadətə yüksəlmiş bir qəhrəmanın ruhunun hər küncünə sindiyi bir məbəddir.
İndi bu evdə şəhidin atası, anası və qardaşı ömür sürür. Onların qonağı qarşılama tərzi, baxışlarındakı o səmimi istilik və daxili mədəniyyət insanı elə ilk dəqiqələrdən doğma bir mühitə qovuşdurur. Mən bu ocağa bir dəfə deyil, bir neçə dəfə qonaq olmuşam və hər dəfəsində eyni təmiz münasibətin, eyni sarsılmaz səmimiyyətin şahidi olmuşam. Təkcə mənə deyil, bu qapını döyən hər kəsə göstərilən sonsuz hörmət və sevgi, bu ailənin mənəvi böyüklüyünün ən bariz nümunəsidir.
Ülkər ana ilə həmsöhbət olduqca, insanın daxilində qəribə, izaholunmaz bir duyğu baş qaldırır. Onun simasında yalnız övlad itkisi ilə qəlbi dağlanmış bir ana deyil, bütöv bir xalqın müqəddəs Ana obrazı canlanır. Ülkər ananın baxışlarında dərin bir kədərlə yanaşı, həm də sarsılmaz bir qürur və sonsuz bir mərhəmət var. Danışığındakı təmkin, davranışındakı sakitlik və çöhrəsindəki o nurani işıq insana bir həqiqəti pıçıldayır: Vətən uğrunda canından keçən qəhrəman oğullar məhz belə anaların duaları və tərbiyəsi ilə yetişir. Onun yaratdığı mənəvi aura, "Müqəddəs Ana" anlayışının canlı təcəssümüdür.
Bu evdən ayrıldıqdan sonra belə, insanın yaddaşına həkk olunan ən dərin iz - o doğmalıq hissi, şəhid anasının müqəddəs baxışı və ailənin bütün ağrılarına rəğmən qoruyub saxladığı o uca mənəviyyat olur.
Azərbaycanın şanlı tarixində elə adlar var ki, onlar yalnız bir fərdin taleyini deyil, bütöv bir xalqın sarsılmaz yaddaşını və mənəvi irsini təcəssüm etdirir. Ülvü Hüseynov məhz belə qəhrəmanlardandır. Onun həyatı sadəcə bir hərbçinin bioqrafiyası deyil; bu, Vətən sevgisinin, sarsılmaz iradənin və şəhadət zirvəsinə ucalan şərəfli bir ömrün dastanlaşmış hekayəsidir.
Naxçıvanın qədim Ordubad torpağında qərar tutan Sabirkənd... Əsrlərin sükutunu, uca dağların vüqarını və zəhmət adamlarının alın tərini özündə yaşadan bu yurd yeri Ülvünün ilk beşiyi oldu. Gilançayın şaqraq səsi ilə nəfəs alan bu kənddə böyüyən Ülvü, hələ uşaq yaşlarından yaşıdlarından fərqlənən ciddi xarakteri, məqsədyönlü düşüncəsi və ağır-batman davranışı ilə seçilirdi. O, kənd həyatının çətinliklərini mərdliklə qarşılayır, ailəsinin qayğılarını kiçik çiyinlərində böyük bir məsuliyyətlə daşıyırdı. Dağ yamaclarında keçən günlər, təbiətin sərt, amma səmimi qoynunda atılan hər addım onu dözümlü, səbirli və polad iradəli bir insan kimi yetişdirirdi.
Ülvünün uşaqlığı Azərbaycanın ən ağrılı, ən sınaqlı illərinə – Birinci Qarabağ müharibəsinin alovlandığı dövrə təsadüf etmişdi. O zamanlar hər tərəfdən gələn şəhid xəbərləri, işğal olunmuş torpaqlarımızın nisgili və insanların nigaran baxışları onun körpə qəlbində dərin izlər buraxmışdı. Lakin onun gələcək həyat yolunu, taleyinin hərbi məcrasını müəyyənləşdirən ən böyük amil şəhid olmuş dayısı Vüqarın qəhrəmanlıq hekayəsi oldu. Ülvü üçün hərbçi olmaq sadəcə bir peşə seçimi deyildi; bu, Vətən qarşısında ödənilməsi vacib olan mənəvi bir borc, dayısının yarımçıq qalmış yolunu tamamlamaq andı idi. Bəlkə də buna görə hərbi forma onun üçün adi bir geyim deyil, müqəddəs bir ləyaqət və şərəf rəmzi idi.
Həyatın qarşısına çıxardığı bütün çətinliklərə rəğmən, Ülvü uşaqlıq arzularından bir addım da geri çəkilmədi. Heydər Əliyev adına Hərbi Liseyə qəbul olunması onun taleyində yeni, şərəfli bir səhifə açdı. Ardınca Ali Hərbi Məktəbdə aldığı təhsil onu peşəkar bir zabit kimi formalaşdırdı. Keçdiyi ağır təlimlər, xüsusi hazırlıq kursları və komando sınaqları onun xarakterini polad kimi bərkitdi. Lakin Ülvü yalnız fiziki hazırlığı və hərbi biliyi ilə deyil, həm də sarsılmaz intizamı, soyuqqanlı qərarvermə bacarığı və insanlara olan sonsuz sevgisi ilə seçilən komandirlərdən oldu.
Silahdaşlarının yaddaşında Ülvü Hüseynov sadəcə qorxmaz bir zabit deyil, həm də hər bir əsgərinin dərdini öz dərdi bilən qayğıkeş bir ata, bir qardaş kimi yaşayır. Döyüşlərin ən amansız anlarında belə, o, əvvəlcə əsgərinin təhlükəsizliyini düşünər, öz canını sipər edərdi. Çətin əməliyyatlarda həmişə ön sırada gedən, təhlükəni ilk qarşılayan bu mərd zabit tabeliyindəkilər üçün təkcə rəhbər deyil, həm də sarsılmaz bir mənəvi dayaq idi. Onun üçün komandirlik əmr vermək deyil, nümunə olmaq idi.
2016-cı ilin Aprel döyüşləri kapitan Ülvü Hüseynovun hərbi yolunda ən böyük sınaqlardan birinə çevrildi. Həmin günlərdə o, həm bir zabit, həm də bir ata məsuliyyətini çiyinlərində daşıyırdı. Taleyin elə bir hökmü idi ki, Ülvünün yeni doğulmuş oğlunun üzünü görmək imkanı olsa da, o, Vətən qarşısındakı müqəddəs borcunu hər şeydən, hətta övlad həsrətindən də üstün tutdu. Körpəsinin qoxusunu içinə çəkmədən, onun gələcəyini və torpağın azadlığını qorumaq üçün ön cəbhəyə atıldı. Çünki o bilirdi ki, Vətən torpağı müdafiə olunmasa, heç bir beşikdə rahat yuxu olmayacaq. Aprel döyüşlərində göstərdiyi misilsiz igidlik və peşəkarlıq onun adını hərb tariximizə qızıl hərflərlə həkk etdi.
2020-ci ilin sentyabrında Vətən müharibəsi başlayanda, Ülvü Hüseynov artıq təcrübəsi ilə seçilən, polad iradəli bir komandir idi. Füzulinin keçilməz sədlərindən başlayan döyüş yolu, onu Azərbaycanın döyünən qəlbi olan Şuşaya qədər apardı. Kapitan Hüseynovun ən böyük amalı, illərdir həsrətini çəkdiyi Naxçıvanla Qarabağ arasındakı o qırılmış mənəvi bağın yenidən bərpa olunması idi. O, bu yolu sadəcə bir hərbçi kimi deyil, bir Vətən sevdalısı kimi addımlayırdı.
2020-ci ilin noyabr ayı... Şuşanın dumanlı dağlarında Azərbaycanın zəfər bayrağı dalğalanmağa hazırlaşdığı bir vaxtda, kapitan Ülvü Hüseynov rütbələrin ən ucasına - Şəhidlik zirvəsinə ucaldı. Şuşanın azadlıq müjdəsi xalqın sevinc sədalarına qarışarkən, Sabirkənddəki o nurlu ocağa ağır, lakin müqəddəs bir sükut çökdü. Onun şəhadəti təkcə bir ailənin deyil, bütöv bir millətin ortaq ağrısına və qüruruna çevrildi. Ülvü öz canı bahasına sübut etdi ki, Azərbaycan zabiti üçün Vətən torpağı hər bir şəxsi arzudan, hər bir candan daha əzizdir.
Bu gün Ülvü Hüseynovun adı yalnız xatirə lövhələrində və qəzet səhifələrində yaşamır. O, artıq Azərbaycanın qəhrəmanlıq salnaməsinin mənəvi simvollarından biridir. Onun keçdiyi şərəfli ömür yolu gələcək nəsillər üçün vətənpərvərlik, sarsılmaz iradə və sonsuz sədaqət məktəbidir. Bəzi insanlar var ki, onların fiziki yoxluğu zaman keçdikcə daha böyük bir mənəvi varlığa çevrilir. Kapitan Ülvü Hüseynov da məhz belə qəhrəmanlardandır - o, xalqın qəlbində əbədi məskən salaraq, adını tarixin silinməz yaddaşına həkk etdi.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(20.05.2026)
