“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xarici ədədbiyyat rubrikasındayıq. Elizabetta Bagli Azərbaycan oxucusu üçün yeni addır. Romada doğulub və Madriddə yaşayır. Şair-yazar, radio müxbiri, tərcüməçi, çox sayda beynəlxalq kültür dərnəklərinin təmsilçisidir. Roma və Latsio bölgələrinin mədəniyyətini tanıtmaq məqsədiylə qurulan LATİUM dərnəyinin rəhbəridir. Bir çox beynəlxalq mükafatlara layiq görülmüş şair və yazardır.
Bu gün Elizabetta Baglinin üç şeirini Dos.Dr. Həyat Şəminin tərcüməsində oxucularımıza təqdim edirik. Davamı olacaq...
ELİZABETTA BAGLI
YER ÜZÜ AĞLAYIR
Geyimlərim parlaçanıb...
Sən məni sevdin, məhv etdin.
Bətnimi doldurdun toxumlarınla,
Can suyu vermədən qanla suladın.
Tərim uçub getdi,
Qurudu suların.
Ac qurd kimi qaçıb getdin – qaçağan...
Köklərim göz yumdu köksüzlüyünə,
Səni əsir etdi örsüzlüyünə.
Getdin arxasınca uçağanların,
Unutdun işıqlı qucağımı da.
unutdun yaşıl rəngini saçımın,
unutdun mavisini gözlərimin….
Məni yenidən incitmə,
kiçiltmə,
məni zəhərləməkdən əl çək artıq.
Dinlə dərdli ah-naləmi,
nəfsinin qurbanı olma!
Aç ruhunun qollarını,
məni yaşamağa çağır.
Addımlarından gül suyu,
qollarından eşq budaqları doğur!..
ÜMİD GƏMİLƏRİ
Onlar ümid gəmiləri
dənizə yelkən açarlar.
Ümidsizcə günəşə inananların
süzgün baxışlarında çılpaq rüzgar,
Onu gecə heyran qoyacaq
Yer üzünün güzgüləri.
Ayın aydınlıq həsrətlərini
sonsuzadək söndürəcək.
Onlar hər şeyi satar,
insafsız cəlladlara,
varacaqları yerlərin
kirli sahiblərinə.
Sığır sürüsünə
təkəlik edər kimi,
qollarda, başlarda
işgəncə izləriylə
keçərlər suları.
Tarlalarda üzləşdikləri şiddətin,
acı və zalimanə seksin
qarınlarında təptəzə izləri var.
Dərin yuxusunu,
axtararkən parçalanmış dərilərini
udan zavallılar üzərində
gündəlik çörək kimi verilən,
üzən və parçalanmış amma,
çox zaman yerə dəyməyən taxta üstündə
yaşayanların çox az qismi canlı qalacaqdır.
Çoxunun əli qanlı olacaqdır.
O TAYDA
O tayında,
üfüqdə
duzlu qoxunun o tayında
Köksündə
məskən sala bilməyən dalğalar və qayalar
arasında;
O tayında,
Köklərin o tayında
salxım söyüdlərin o tayında,
çiçəklər açan bir tarla
doyumsuz bitki örtüyü arasında;
O tayında,
Sözlərin o tayında,
alovlar içindəki dünyanın o tayında,
parlaq və ucsuz-bucaqsız
şipşirin göy üzündə;
O sənsən, qadın!
Qız, aşiq və ana.
Sən yorulmak bilməzsən,
səssiz və gerçək şərqinlə
zəncirlərini boşalt,
dumanlı dodaqlarınla
və ipək əllərinlə
işgəncələri və xatirələri yumşalt,
Dünyaya
son vəsiyyətini edənsən sən,
qadınsan sən.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(29.06.2026)
