İnci Məmmədzadə, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Diktorlar bir zamanlar televiziya industriyasının ən vacib fiqurları idilər. Razılaşın, ölkəmizdə o dönəmlərdə Rafiq Hacıyevi, Roza Cəlilovanı tanımayan vardımı? Bu ulduz diktorlar pleadasında Həqiqət Əsgərzadə də parlayırdı. Amma indi – 3-cü minillik televiziyasında diktor anlayışı arxaikləşməkdədir. Proqramlar əksərən müəllif proqramları olur, xəbərləri isə əksərən jurnalistlər aparırlar.

Həqiqət Əsgərzadənin bu gün doğum günüdür, ömrünün 82-ci baharına qədəm qoyur. O, 4 fevral 1944-cü ildə Bakıda anadan olub. 1967-ci ildə Azərbaycan Dövlət Dillər İnstitutunun ingilis dili fakültəsini bitirib. 1966-cı ildə Azərbaycan Dövlət Televiziya və Radio Verilişləri Komitəsində fəaliyyətə başlayıb. 1970–1980-ci illərdə "İnterviziya" sistemi ilə Moskva və Kiyevdə Azərbaycan televiziyasını təmsil edib. 2016-cı ildən "Yada düşər xatirələr" verilişinin daimi aparıcısıdır.

Müxtəlif illər ərzində o, bir sıra uşaq verilişlərinin (məktəblilərin "Yelkən", "Rəqs salonu", "Səyahət"), "Gəlin birlikdə gülək", "Gəzdim Azərbaycanı", "Xəbərlər" (axşam buraxılışı), "Qanlı yanvar", eləcə də 1992–1993-cü illərdə cəbhə bölgələrindən hazırlanmış verilişlərin, "Komediyalar aləminə səyahət", "Mavi işıq", "Səhər görüşləri", "Gəl, səhərim" kimi proqramların aparıcısı olub.

Xatirələrini danışanda qeyd edir ki:

“Azərbaycan Dillər Universitetinin inglis dili fakültəsində 4-cü kursda oxuyurdum. Bədii-qiraət dərnəyimiz var idi, Müxlis Cənizadə bizə dərs keçirdi. Şeirim çox xoşuna gəlmişdi. Mənə dedi ki, televiziyada bədii qiraət dərnəyi açmaq istəyirəm, səni də ora dəvət edirəm. Dedim ki, olar anamdan icazə alım?! Dedi, hə.

Mənim anam ciddi qadın idi. Anama deyəndə, dedi ki, bir artisitmiz əskik idi. Bu sözü gəlib Müxlis müəllimə dedim. Sonra o dövlət televiziyasına gəlib, məni burada görəndə dedi ki, “qız, anan sənə necə icazə verdi?”. “O vaxt elanla, müsabiqə yolu ilə mən doğma kanalıma seçilmişəm”.

“1966-cı ildə televiziyaya gələndə 10 il idi ki, televiziya yaranmışdı. Üstündən 1 ay yarım keçmiş məni Kiyev şəhərinə göndərdilər. O vaxt SSRİ-nin mədəniyyət günləri Ukraynada keçirilirdi. Sovetlər Birliyinin bütün respublikalarından diktorlar, incəsənət xadimləri gəlmişdi. Mən o vaxt heç böyük səhnəyə çıxmamışdım, amma orada böyük səhnəyə çıxdım.

Cavan olduğuma görə qətiyyən məndə həyəcan hissi yox idi. 1982-ci ildə isə Moskvada Azərbaycan Mədəniyyəti Günləri keçirilirdi. Biz Rafiq Hüseynovla birlikdə getmişdik. Əfsuslar olsun ki, o lent yazıları indi məndə yoxdur. Yeni gələn diktorları 20 günlük Moskvaya göndərirdilər, ali dərəcəni də bizə Moskva verirdi”.

Xalq artisti bildirir ki, uğur qazanmağın bir yolu var, o da sənətini sevməkdir.

“Elə vaxt olurdu ki, diktor işə götürürdülər, bir neçə dəfə efirə çıxırdı, sonra bəyənmirdilər. Biz diktorları həmişə tamaşaçı burada saxlayıb. Ona görə biz öz tamaşaçılarımıza minnətdarıq. Bu neçə illər ərzində biz tamaşaçı sevgisi, tamaşaçı məhəbbəti qazanmışıq.

Bu günki aparıcılara da tövsiyyəm odur ki, sənətlərini sevsinlər. Sənətlərini sevsələr enerjiləri də, həvəsləri də olacaq. Biz diktorlar efirə çıxırdıq, tamaşaçı üçün işləyirdik.

 Amma özümüzü sevdirməyə çalışmırdıq ki, o tamaşaçı bizi sevsin, bu tamaşaçı bizi sevsin. Biz işimizi görürdük. Bizi görəndə deyirlər ki, yaxşı ki, varsınız. O dəqiqə bütün köhnə diktorların adlarını çəkirlər”.

Həqiqət Əsgərzadə bildirir ki, bu gün aparıcılar efirə dəvət etdikləri qonağa danışmağa imkan vermir.

““Yada düşər xatirələr” verilinin aparıcısı olmuşam. Mən o verilişə hazırlaşıb gəlirdim. Qonaq gəlirdi, imkan yaradırdım ki, o danışsın. Bəzən efirdən deyirdilər ki, “Həqiqət, sən niyə danışmırsan?”. Deyirdim ki, mən ona sual verdim, gözləyirəm ki, o danışsın. Çünki mən hər gün efirdəyəm.

Qonağı danışsın deyə çağırmışıq da. O vaxt xəbərlər oxumaq istəyirdim. Rafiq Hüseynov deyirdi ki, “Xəbərləri sən oxuma, çünki çox cavan görünürsən, sənə heç kim inanmayacaq”. Bunu çox istəyirdim, nail olub, oxudum da. Mən fəaliyyətimə uşaq verilişləri ilə başlamışam.

 Elə verilişlər aparmışam ki, səyyar kameralarla uşaq bağçalarına, məktəblərə gedirdik. “Yelkən” adlı uşaq verilişim də var idi. O verilişi Nəbi müəllim yalnız mənim üçün yaratmışdı. Məndən başqa “Yelkən” i heç kim aparmadı”.

Təltif və mükafatları

- "Azərbaycan Respublikasının xalq artisti" fəxri adı

- "Azərbaycan Respublikasının əməkdar artisti" fəxri adı

- 21 iyul 2025-ci ildə Azərbaycan Respublikası Prezidentinin fərdi təqaüdü verilib.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(04.02.2026)