Ülviyyə Əbülfəzqızı, “Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xüsusi Layihələr şöbəsi
Salam, "Ədəbiyyat və İncəsənət" portalının dəyərli izləyiciləri.
"Sevdiyin şeiri gəl mənə söylə " rubrikası ilə görüşünüzə gəlmişik.
Bəli, əziz izləyicilərimiz, dünyanın səs-küyündən qaçıb misralara sığınmışıq.
Bu dəfə də sevimli qonağımızın seçimi ilə bir şeirin misralarında duyğu dənizində qəvvas olacağıq.
Beləliklə, qonağımız yazar, Ədəbiyyatşünas, BDU-nun Azərbaycan Ədəbiyyatı tarixi kafedrasının doktorantı İlahə xanım Səfərzadədir.
-Xoş gördük, əziz İlahə xanım. Söhbəti uzatmadan "Sevdiyin şeiri gəl mənə söylə" - deyirik.
-Salam, əziz Ülviyyə xanım! Əvvəlcə məni də bu gözəl rubrikaya dəvət etdiyiniz üçün sizə təşəkkür edirəm.
Həmişə düşünmüşəm ki, yaxşı şeir oxucunu sükutla yaxalayır. Hərdən insanın içində illərlə ifadə edə bilmədiyi hiss olur və hansısa misra gəlib həmin hissə ad qoyur. Mənə görə poeziyanın gücü də elə bundadır.
Son illərdə gənc qələm sahiblərinin yaradıcılığını maraqla izləyirəm. Sevindirici haldır ki, onların arasında sözə mənəvi məsuliyyət kimi yanaşan müəlliflər var. Gənc şair Günay Mirinin "İlahi" şeiri ilə tanış olanda məni ən çox təsirləndirən məhz bu oldu.
Bu şeirdə qadın susmağın ağırlığını daşıyan, bu ağrını içində saxlayan, sevginin və ədalətsizliyin sərhədində dayanan insan taleyidir. Şeirin diqqətimi çəkən başqa bir xüsusiyyəti isə mifoloji obrazlardan istifadə etməsinə baxmayaraq, müasir insanın hisslərini ifadə etməsidir. Penelopa, Medeya, Afrodita kimi adlar qadın taleyinin müxtəlif qatlarını göstərən simvollara çevrilirlər. Xüsusilə "ən ağır miflər Olimpdə yox, bir qadının susduğu gecələrdə yazılır" misrası mənə görə şeirin əsas yükünü daşıyır. Çünki bəzən insanın yaşadığı ən böyük faciələr tarix kitablarına düşmür, haqqında dastanlar yaranmır, sadəcə onun içində səssizcə yaşayır.
Mən ədəbiyyatşünas kimi deyil, bir oxucu və yazı adamı kimi deyə bilərəm ki, bu şeir məndə uzun müddət davam edən bir təəssürat yaratdı. Yaxşı şeir də elə budur. Oxunub bitdikdən sonra da insanın içində yaşamağa davam edir.
Oxuculara Günay Mirinin "İlahi" şeirini təqdim edirəm.
GÜNAY MİRİ
“İlahi”
Mən ona görə susdum —
dənizlər qopmasın deyə
bir qadının içində.
Penelopanın barmaqlarından
gecə-gündüz axan ipək kimi
uzandı gözləmək…
və hər səhər
yenidən söküldü ümid.
O isə
öz kölgəsini hökm sandı,
Zevsin ildırımlarından
ədalət düzəltdi özünə.
Mən susduqca
divarlar böyüdü aramızda,
Troya daş-daş yox,
səssizcə
ürəyimdə yandı.
İlahi,
mən Medeya olmadım.
Od verdim içimə,
dünya bilmədi.
Çünki qadın
ən çox sevdiyi adamın əlində
yaralanır bəzən
və yenə də
dua kimi saxlayır adını.
Afrodita
eşqi insanlara verəndə
bəlkə unutmuşdu —
bəzi sevgilər
tanrıların lənətinə bənzəyər.
Bir tərəfdə sevən,
bir tərəfdə haqlı çıxmağa çalışan biri…
və ortada
səssizcə ölən
bir bahar.
İlahi,
indi sən danış —
mənim susduğum yerdən.
De ki,
ədalət olmayan sevgidə
ürək əvvəl üşüyər,
sonra daş olar.
Və de ki —
ən ağır miflər
Olimpdə yox,
bir qadının
susduğu gecələrdə yazılır…
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(19.06.2026)
