İlhamə Məhəmmədqızı,
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Sumqayıt təmsilçisi
NÜSRƏT KƏSƏMƏNLİ
MƏN SƏNİ UNUDA BİLMƏRƏM AXI
Mən səni unuda bilmirəm axı,
Unutsam, nələri unudam gərək!
Göylərə baxmışıq aylı gecədə,
Unutsam, göyləri unudam gərək!
Dənizi unudum, ya dalğaları?
Xatirən yadımdan çıxaydı barı...
Payızda xəzanı, qışdasa qarı,
Baharda gülləri unudam gərək!
De, necə unudum mən səni, necə?
Sevgi durna deyil, payızda köçə,
Yuxuma gəlirsən mənim hər gecə,
Ayları, illəri unudam gərək!
Sənin xəyalındır həsrətlə baxan,
Adındır hər saat qarşıma çıxan,
Qarışıb şəklinə gözümdən axan
Yağışı, selləri unudam gərək!
Sinəmdə peşiman ürəyim qaldı,
Uçdun, əllərimdə lələyin qaldı,
Nələri itirib, bax nəyim qaldı,
Nələri, nələri unudam gərək...
Nüsrət Kəsəmənlinin “Mən səni unuda bilmərəm axı” şeiri insanın qəlbində dərin iz buraxan sevginin necə unudulmaz olduğunu çox təsirli şəkildə ifadə edir. Mən bu şeiri çox sevirəm, çünki burada sevginin sadəcə bir hiss deyil, insanın bütün həyatı ilə bağlı olduğu göstərilir. Şair sevgini göylərə, dənizə, fəsillərə bənzədərək anlatdığı üçün oxucu hiss edir ki, sevdiyi insanı unutmaq həyatın gözəlliklərini unutmaq qədər çətindir.
Şeirin ən çox xoşuma gələn cəhəti onun səmimi və ürəkdən gələn duyğularla yazılmasıdır. “Göylərə baxmışıq aylı gecədə, unutsam, göyləri unudam gərək” misralarında sevginin insanın xatirələrinə necə qarışdığı çox gözəl təsvir olunur. Şair demək istəyir ki, bəzi insanlar həyatımıza elə daxil olur ki, onları unutmaq mümkün olmur. Çünki həmin insanla bağlı xatirələr təbiətə, zamana və həyatın hər anına qarışır.
Bu şeiri sevməyimin başqa bir səbəbi isə onun ahəngdar və emosional olmasıdır. Şeiri oxuyarkən insan sanki şairin hisslərini yaşayır. Xüsusilə “Sevgi durna deyil, payızda köçə” misrası sevgini çox dərin mənada izah edir. Burada sevginin müvəqqəti deyil, qalıcı olduğu vurğulanır. Bu fikir mənə çox təsir edir, çünki həqiqi sevginin zaman keçsə də insanın qəlbində yaşadığı göstərilir.
Şeirdəki kədər və həsrət hissi də onu daha təsirli edir. Şair ayrılığın ağrısını sadə, amma çox güclü sözlərlə ifadə edib. “Uçdun, əllərimdə lələyin qaldı” misrası insanın itirdiyi sevgidən yalnız xatirələrin qaldığını çox gözəl şəkildə anlatdığı üçün yadda qalır.
Məncə, bu şeir hər kəsin qəlbinə toxuna bilir. Çünki burada yazılan hisslər həyatda bir çox insanın yaşadığı duyğulardır. Məhz buna görə mən bu şeiri çox sevirəm. O, insanı düşündürür, duyğulandırır və sevginin dəyərini daha yaxşı anlamağa kömək edir.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(08.05.2026)
