İlhamə Məhəmmədqızı,
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Sumqayıt təmsilçisi
Səni niyə belə sevdim,
belə istədim niyə,
canımdakı min tikana,
bir gülə istədim niyə?!
Eşqdə gizlətdim bu canı
görəmməyən varmı, hanı?!
həm gizlətdim, həm də hamı
bilə istədim niyə?
Min illərçün də Allahdan
Gecə-gündüz, hər an, hər an
səni özümə həm sultan,
həm də, həm də
kölə istədim niyə?!
Vaqif Bayatlının “Səni niyə belə sevdim?” şeiri insanın iç dünyasında baş verən ən ziddiyyətli və dərin hissləri sadə, lakin təsirli sözlərlə ifadə edir. Bu şeirin mənə bu qədər təsir etməsinin əsas səbəbi onun səmimiyyəti və sevginin izah olunmaz tərəflərini açıq şəkildə göstərməsidir.
Şeirin ilk misralarından etibarən sevginin məntiqdən kənar olması diqqəti çəkir: “canımdakı min tikana, bir gülə istədim niyə?!” ifadəsi sevginin ağrı ilə gözəlliyi necə birləşdirdiyini göstərir. Burada insanın sevərkən əzab çəkəcəyini bildiyi halda yenə də o hissə yönəlməsi çox tanış və real bir duyğudur. Bu ziddiyyət oxucuda öz təcrübələri ilə paralellər qurmağa imkan verir və şeiri daha yaxın edir.
İkinci bənddə isə gizlədilən, amma eyni zamanda bilinməsi arzulanan sevgi təsvir olunur. “Həm gizlətdim, həm də hamı bilə istədim niyə?” misrası insanın daxili ikililiyini açır. İnsan bəzən hisslərini qorumaq istəyir, amma eyni zamanda anlaşılmaq və görünmək ehtiyacı da duyur. Bu psixoloji incəlik şeirin təsir gücünü artırır.
Son bənd isə sevginin ən yüksək və ən ziddiyyətli nöqtəsini göstərir: sevdiyini həm “sultan”, həm də “kölə” kimi görmək istəyi. Bu, sevginin içində həm ucalıq, həm də itaət, həm güc, həm də zəiflik olduğunu göstərir. Sevgi burada tək bir hiss yox, mürəkkəb və çoxqatlı bir vəziyyət kimi təqdim olunur.
Bu şeirin xoşuma gəlməsinin əsas səbəblərindən biri də onun sadə dilinə baxmayaraq çox dərin mənalar daşımasıdır. Oxuduqca insan öz hisslərini tapır, öz suallarını görür. Şeir konkret cavablar vermir, əksinə, oxucunu düşünməyə vadar edir: “niyə?” sualı açıq qalır və bu da onun təsirini daha da gücləndirir.
Bir sözlə, şeir insanın sevgi qarşısında acizliyini, ziddiyyətlərini və səmimiyyətini əks etdirdiyi üçün yadda qalır. Bu isə əslində öz hisslərini tanımaq və qəbul etmək deməkdir.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(23.04.2026)
