Kübra Quliyeva, “Ədəbiyyat və incəsənət”
Elə dayanırsan, elə durursan,
Elə bil qarşında quru bir daşam.
İpək saçlarını bir vaxt oxşayan
Elə bil hardasa mən olmamışam.
Səni dostlarımla, tanışlarımla,
Mən tanış edərdim nə vaxtsa bir-bir.
İndi özgələri yad ehtiramla,
Deyirlər tanış ol...Nə qəribədir?!
Yuxuda görərdin nə vaxtsa hər dəm,
Yolumu gözlərdin yollardan uzaq.
Mən sənin yuxundan çıxıb gəlmişəm.
Bu da bir yuxudur, gəl tanış olaq.
Qoluna girərdim... bu, yadındadır,
gedərdik... yolumuz, arzumuz şərik.
Qolum qollarının lap yanındadır,
toxunsa biz indi üzr istəyirik.
Hayanda oldumsa səhər, ya axşam,
Aradın sən məni, gördün sən məni.
İndi gözlərinin qabağındayam,
Hayanda durum ki, görəsən məni?
(Nəriman Həsənzadə)
Bəşəriyyət yaranandan insan övladı hər şeyin dəyərini onun yoxluğunda dərk edir. İnsanın özünə ən özgə olduğu an isə ən doğmasını özündən uzaq saldığı zamandır. Nəriman Həsənzadənin “Elə dayanırsan, elə durursan” şeiri məhz bu yadlaşmanın, bu sükutlu itkinin poetik etirafıdır.
Şair ilk bənddə sevdiyinin baxışlarında özünü “quru bir daş” kimi hiss edir. Bir vaxtlar ipək saçlara toxunan əl, indi xatirədən silinmiş kimidir. Burada daş obrazı təkcə soyuqluğu deyil, həm də hisslərin qurumasını, sevginin qarşı tərəfdə iz qoymamasını ifadə edir. Canlı bir insanın özünü cansız bir varlığa bənzətməsi ayrılığın ən ağır formasıdır.
İkinci bənddə keçmişlə bu gün üz-üzə dayanır. Bir zamanlar sevdiyini dostları ilə tanış edən lirik qəhrəman, indi onu özgələrin dili ilə tanıyır. “Yad ehtiram” ifadəsi münasibətin hansı mərhələyə gəlib çatdığını açıq göstərir: hörmət var, amma yaxınlıq yoxdur. Bu, itirilmiş doğmalığın sükutlu etirafıdır.
Üçüncü bənddə yuxu motivi ön plana çıxır. Sevilən insan bir vaxtlar yuxularda görünürdüsə, indi reallığın özü yuxuya bənzəyir. “Gəl tanış olaq” çağırışı sevginin yox, yadlaşmanın dilidir. Şair burada oxucuya göstərir ki, bəzən insanlar bir-birinə o qədər uzaqlaşır ki, eyni xatirəni paylaşsalar belə, yenidən tanış olmağa məcbur qalırlar.
Dördüncü bənd fiziki yaxınlıqla mənəvi məsafənin ən ağrılı təzadını yaradır. Bir zamanlar qol-qola gedilən yollar indi toxunmağa belə icazə vermir. “Üzr istəyirik” sözü sevginin qaydaya, ehtiyata çevrildiyini göstərir və ayrılığın nə qədər dərin olduğunu hiss etdirir.
Son bənd isə görünməzliyin fəryadıdır. Lirik qəhrəman sevdiyinin gözlərinin qarşısındadır, amma yenə də görünmür. Problem artıq harada durmaqda deyil, necə baxılmaqdadır. Bu bənd şeirin emosional kulminasiyasıdır və oxucunu cavabsız bir sualla üz-üzə qoyur.
Nəticə olaraq, Nəriman Həsənzadə bu şeirində ayrılığı hay-küy ilə deyil, sükutla danışır. Şeir sevginin bitməsini yox, yadlaşmasını göstərir və oxucuya ən ağır itkinin unutulmaq olduğunu hiss etdirir.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(28.01.2026)
