Ülviyyə Əbülfəzqızı,
“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Xüsusi Layihələr şöbəsi
Salam dəyərli izləyicilərimiz.
"Ədəbiyyat və İncəsənət" portalı poeziya ilə ruhu qidalananları həmişə sevindirir.
Bu dəfə də " Ruhun pıçıltısı" adlı rubrikamızın dəyərli şair qonağı var.
Beləliklə, yazıçı, ədəbiyyatşünas, Filologiya elmləri doktoru Təranə Turan Rəhimli öz şeirləri ilə bizləri poeziya dünyasına qonaq aparır.
ALLAH, BÖYÜMƏDİM,
UŞAQ QOCALDIM
Dərd öz ordusuyla doldu içəri,
Körpəydim, qapının çölündə qaldım.
Payız yarpağı tək töküldü illər,
Allah, böyümədim, uşaq qocaldım.
Neçə ulduz söndü, neçə ay doğdu,
Buludlar günəşə vermədi aman.
Ehmalca yeriyib barmağı üstdə
Ömürdən gizlicə dolandı zaman.
Tək-tək uzaqlaşdı yaxınım, yadım,
Hər yolun sonundan ayrılıq baxdı.
Sarılıb dünyanı qucaqladıqca
Dünya qollarımdan sıyrılıb çıxdı.
Boğdum ürəyimdə tanış xiffəti,
Dirildi bir qədim həsrət dərində.
Bir ağrı qol-budaq atıb böyüdü,
İçimə gömdüyüm eşqin yerində.
Dünyası öləni gendən tanıdım,
Hamının qəlbini gözündən gördüm.
Ağrıyana məlhəm olmaq istədim,
Minillik ağrımı içimə gömdüm.
Dualarım qanadından vuruldu,
Utanıb üstümə geri dönmədi.
Qürurumdan boğulduğum yerdəyəm,
Allah, sığındığım yeri görmədin.
15.06.2026.
İNANDIĞIM DAHA BİR GERÇƏK ÖLDÜ...
Zülmətdə yox oldu sonuncu mələk,
Bağladım gözümü işığa, səsə.
Ömrümə bir düyün vurdu ki fələk,
Açıla bilmədim bir də heç kəsə.
Gözümdə böyütdüm qazanclarımı,
İtirdiklərimin yerin vermədi.
Güvənib qoynuna sığındığım dağ
Qarda çiçək açdım, yenə görmədi.
Qanı qurumadan bitişdi yaram,
Dirildim min dəfə, öldüm min dəfə.
Ümidlə çıxdığım hər təzə yolda
Vuruldum çatmadan yenə hədəfə.
Daha qanadlarım qalxmır uçmağa,
Qarğalar, quzğunlar tutub zirvəni.
Dünən inandığım bir gerçək öldü,
Kim inandıracaq bu günə məni?
Bir qadın quruyub o pəncərədə,
Qəlbinin gözüylə Allaha baxmış...
İlahi, anladım tək deyilmişəm,
Gördüm ki, kimsənin kimsəsi yoxmuş.
GÜCÜNDƏN YORULAN QADIN
Yatağına ulduz səpib,
Gecənin gözündən öpüb,
Buludu üstünə örtüb,
Gücünə sarılan qadın.
Beynində min sorğu-sual,
Susdur o səsi, olsun lal,
Gözləsin hamı, nəfəs al,
Gücündə qıvrılan qadın.
Gözündən yuxu tökülür,
Yol bitmir, dizin bükülür,
Yağış yağır, dan sökülür,
Gücündə durulan, qadın.
Qürurundan yaralandın,
Öz içində daldalandın,
Neçə yerə parçalandın,
Gücündən qırılan qadın.
Barına yetən daş atdı,
Kin qusdu, nifrət boşaltdı,
Gör sənə nələr yaşatdı
Gücünə darılan, qadın.
Ümidlərin baltalandı,
Kim bilsin necə talandın,
Səbrindən nişan alındın,
Gücündən vurulan qadın.
Tərəzilər düzgün ölçməz,
Fələk haqq, nahaqqı seçməz.
Keçər dedikləri keçməz,
Gücündə barınar, qadın.
Çölündə yarpaq tökümü,
İçində bir dağ çökümü.
Soyun, at bütün yükünü,
Gücündən yorulan qadın.
BAĞIŞLA, QIZIM
Mən sənə demədim xurma bağına
Gedən yolun üstdə ilanlar yatır.
Demədim bir qapı açılanacan
Neçə ümidlərin əcəli çatır.
Qıymadım biləsən bura nə yerdir,
Dünyaya inanan bu gənc yaşında.
Qoymadım yük olsun körpə çiyninə
Bilmədiyin dərdlər ömrün başından.
Sənə öyrətmədim qara divlərin
Təkcə nağıllarda qalmadığnı.
Saçından asılan gözəl qızların
O zindandan azad olmadığını.
Necə deyəydim ki, böyüyəcəksən,
Peşman edəcəklər böyüməyinə.
Haqqın yeyiləcək, döyüləcəksən,
Lal-kar baxacaqlar döyülməyinə.
Sənə gerçəkləri söyləmədim ki,
Bu ömür-gün dağ olmasın gözünə.
Gözlədim ruhundan utansın dünya,
Dəyişib yaraşsın mələk üzünə.
Mən sənə demədim, deyə bilmədim
Kürəyini qoru güvəndiyindən.
Ondan ilk zərbəni vuranda həyat
Qırıldın bu qədər düz bildiyindən.
Qıymadım fələyi tanıdam sənə,
Qəfildən üzləşdin tufanlı qışla.
Yığılıb dağ oldu qıymadıqlarım,
Yıxıldı üstünə, qızım, bağışla.
DÖNÜB ÇİYNİMİN ÜSTÜNDƏN
BAXANDA HƏYAT GÖRÜRƏM
Nənəmin "ağıl dəryası",
Babamın "noğul" qızıydım.
Anamın "sirr dağarcığı",
Atamın "oğul" qızıydım.
Güvənirdi evimizdə
Hamı mənə özü kimi,
İnanırdılar sözümə
Əsil kişi sözü kimi.
Böyüdürdü öz içimdə
Bu etibar, inam məni.
Hər gün bir az "kəşf edirdi"
Atam məni, anam məni.
Belə bir güvən üstündə
Ömür qurmağı öyrəndim.
Sözümə inandılar ki,
Sözdə durmağı öyrəndim.
İlmə-ilmə körpə qəlbə
İnamı nəqş elədilər.
Vaxtında Haqqı tanıdıb
Əqidə bəxş elədilər.
Doğru dürüst yaşamağı
Öyrəndim düz adamlardan.
Ömrü məşəl kimi yanan,
Ürəyi köz adamlardan.
Yarımçıqdan uzaq gəzdim,
Bütövlərə bel bağladım.
Riyakarla gülməkdənsə
Doğruyla birgə ağladım.
Arxada keçdiyim yollar,
Çığırlar çat-çat görürəm.
Dönüb çiynimin üstündən
Baxanda HƏYAT görürəm.
EGE SAHİLİNDƏYƏM
Ege sahilindəyəm, Balkandan ŕüzgar əsir,
Dalğa-dalğa ruhumu alıb aparır dəniz.
Lap uzaqdan bir gəmi gözüylə məni kəsir,
"Kirpik qırpır" fənəri, çağırır səssiz-səssiz.
Ege sahilindəyəm, ulduzlar ətəyimdə,
Ayağımın altından qaçır şıltaq ləpələr.
Ay işığı sərilib adaların üstünə,
Dənizin laylasıyla mürgüləyir təpələr.
Ege sahilindəyəm, türkü var Rumelindən,
Selanikdən bu taya üzüb keçib dənizi.
Yenə düşdü yadıma Atatürkün xiffəti,
Tufan qopdu yenə, "Bir fırtına tutdu bizi".*
Ege sahilindəyəm, dünya ovuclarımda,
Üfüqlər qıpqırmızı, yavaşca sökülür dan.
Boşalır barmaqlarım, zaman axıb tökülür,
Gecə sıyrılıb çıxır Rodosun qucağından.
Ege sahilindəyəm, fikrim kim bilir harda,
Lövbər salıb xəyalım yaxın-uzaq sularda.
Araba təkərləri xışıldadır qumları,
Oyanır şəlaləsaç söyüdlər də bulvarda.
Ege sahilindəyəm, ömür nağıl kimidi,
Səhərin nəfəsində ilk sevgi qoxusu var.
Sübhə kimi yatmayıb şəhərin hay-küyündən,
Korpikləri yumulur, dənizin yuxusu var.
Ege sahilindəyəm... Ege sahilindəyəm...
* "Bir fırtına tutdu bizi" Atatürkün ən sevdiyi qədim Selanik türküsü idi.
ÇANAQQALA SAVAŞI
Türkün bəşəriyyəti silkələdi gur səsi,
Düşmənin bu sularda kəsildi son nəfəsi,
Osmanlı tarixinin qızıldan səhifəsi —
Dastanlara yazıldı Çanaqqala savaşı.
Millətin Vətən adlı bir sevdaya düşdüyü,
Dərd içində boğulub ümidi bölüşdüyü,
Silah yetməyən yerdə imanın döyüşdüyü --
Yaddaşlara qazıldı Çanaqqala savaşı.
"Allah, Allah" nidası batırdı top səsini,
Qorxunc mədəniyyətin yırtıcı həvəsini.
Heyrətə saldı bütün ərşi, yer kürəsini,
Hər həmləsi söz oldu Çanaqqala savaşı.
Küllərindən göyərdi bu torpağın fidanı.
Zəfər yazdı tarixə 14 Türk komutanı,
Tökülüb Vətən oldu 400 min şəhid qanı,
İtirdikcə qazandı Çanaqqala savaşı.
Qadınlar silah alıb yetişdi ər hayına,
Sultaniyyə qalası daha möhkəm dayana.
Qürur heykəli oldu mis dövründən bu yana
Tarixlərə uzandı Çanaqqala savaşı.
Qaldırdı Qoca Seyid ilahi bir qüvvətlə,
İki yüz yetmiş altı kilo mərmini əllə.
Türkün böyük hünəri dolaşdı dildən-dilə,
Möcüzəyə yozuldu Çanaqqala savaşı.
Yüzbaşı Hakkı bəyin xəstə ürəyi dözdü,
Gecəni səhərəcən dənizə mina düzdü,
"Nüsrət" gəmisi ilə zəfərə doğru üzdü,
İgidiylə söz oldu Çanaqqala savaşı.
Əsgərinin hər biri dəmir bilək, qurd ürək,
Döyüşürdü Haqq üçün Allahın ordusu tək ,
Əmr etmişdi komandan: "geriyə yol yox, ölmək! "
Bax belə zəfər çaldı Çanaqqala savaşı.
Damarlarda axan qan yurd sevgisiylə dolu,
Ənvər Paşa ordunun əyilməz polad qolu,
Albaydan Atatürkə -- Mustafa Kamal yolu,
Əsrlərə səs saldı Çanaqqala savaşı.
Boğazının suları içilməz Çanaqqala,
Xocalımdan, Şuşamdan seçilməz Çanaqqala
Qarabağın qardaşı keçilməz Çanaqqala,
Azadlığıma yoldur Çanaqqala savaşı.
YORULDUM, İNANMADILAR
Nağıl sevgilərdə qaldım,
Məni gerçək sanmadılar.
Elə yerdən yaralandım,
Yara bilib sarmadılar.
Ağrılar içimdə dağdı,
Zirvəsinə alov yağdı.
Hər dərdə körpəm tək baxdım,
Gəlməkdən usanmadılar.
Söz olub Haqqa deyildim,
Söz üçün ölüb dirildim.
Həyatı yanmaqda bildim,
Ondan mənə yanmadılar.
Tutundum qələm-silaha,
Yenə də pənah Allaha...
Gücümdən yoruldum daha,
Yoruldum, inanmadılar.
HÜNƏR ODUR...
Haqqa getməyən yolun
Bilinməz düzü, tərsi.
İnsan dərs almadıqca
Bitməz Allahın dərsi.
Ömür boyu tükənməz
Bu taleyin sınağı.
Qaya kimi dayanar
Yol üstündə qınağı.
Bəzən təbiətin də
Üzü dönər, sərt durar.
Yağışı döyəcləyər,
Dolusu qırmanc vurar.
Kəsər fələk ipini
Gözləmədiyin yerdə.
Bir az böyütmək üçün
Tanıdar səni dərdə.
Həyat -- sonsuz imtahan,
Hamı keçər birtəhər.
Qorxma, qatı zülmətin
İçindən doğar səhər.
Hünər odur gecəyə
Qəlbindən nur verəsən.
Dərdə baxıb Allahın
Böyüklüyün görəsən.
ANALAR
Gözləri çəkdiyi yolda
Düşüb qalmaqdı analıq.
Övladı gələn limana
Lövbər salmaqdı analıq.
Ürəyi daim təlaşda,
Simurq tək odda yanmaqda.
Balasının arxasında
Özünü bir dağ sanmaqda.
Çiyni hər yükün altında,
Həyat cəngində pəhləvan.
Övladını qorumaqçun
Fələyə də tutar divan.
Gözündə körpədir deyə
Üstündə əsib titrəyər.
Yoluna qurd-quş çıxanda
O, aslan olub kükrəyər.
Qoruyar soyuqdan, qardan,
Bir ömür yorulmaq bilməz.
Övladı gün görsün deyə
Analar gün üzü görməz.
DAŞ ÜSTÜNDƏ BİTƏN ÇİÇƏK
Daş üstündə bitən çiçək,
Qayada dəydin gözümə.
Mehdən xəfif, dağdan ağır,
Bənzətdim səni özümə.
Elə vaxt çıxdın qarşıma,
Ümidlərin solan vaxtı.
Ürəyimə qalaq-qalaq
Dərdin-qəmin dolan vaxtı.
Səni görüb xatırladım
Çoxdan unutduğum gücü,
Ömrün bitməz savaşında
Qiyamətə qalan öcü.
Daş üstündə bitən çiçək,
Necə göyərdin bilirəm.
Daş dili öyrətdi fələk,
Mən də o daşdan gəlirəm.
Bilsən nələr, nələr görüb
O çatladıb çıxdığın daş.
Nə gözlə baxıb dünyaya
O daş kimi baxdığın daş...
Səni göylər çəkir yaman,
Don vurub dolu döyəcək.
Arada bir yuxarı bax,
Baışın buluda dəyəcək.
Daş üstündə bitən çiçək,
Uzun yolu kəsə gəldin.
Hansı səs oyatdı səni,
Ömrü birnəfəsə gəldin?!
Daşdan çıxıb qışa düşdün,
Sevgi yağdır, basdır qarı.
Minillik daşın köksünü
Yarmağına dəysin barı,
Daş üstündə bitən çiçək.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(06.08.2026)
