”Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Beyləqan və İmişli təmsilçisi
Bəzən insan heç yerə getmədən də itə bilir. Nə bir şəhər dəyişir, nə evini tərk edir, nə də tanıdığı adamlardan uzaqlaşır. Sadəcə, bir gün öz daxilində əvvəlki adamı tapa bilmir. Sanki illərdir yaşadığı həyatın içində özü olmadan yaşayıb.
Uşaqlıqda qurduğumuz xəyalları xatırlayırsanmı? O vaxt həyatın qarşısında nə qədər cəsarətli idik. Böyüyəndə heç nədən qorxmayacağımızı, heç kimə bənzəməyəcəyimizi, öz yolumuzu seçəcəyimizi düşünürdük. Sonra böyüdük. Öyrəndik ki, bəzi sözləri demək olmaz, bəzi istəkləri dilə gətirmək düzgün deyil, bəzi arzular üçün artıq gecdir. Bir az susduq, bir az güzəştə getdik, bir az da başqalarının bizi necə görmək istədiyinə uyğunlaşdıq. Beləcə, özümüzdən xəbərsiz özümüzü dəyişdirməyə başladıq.
Ən qəribəsi budur ki, insanın özündən uzaqlaşması həmişə böyük hadisələrlə baş vermir. Bəzən istəmədiyin bir görüşə getməklə, demək istədiyin sözü udmaqla, sevmədiyin bir vəziyyətə razılaşmaqla başlayır. Hər dəfə özünü bir az inkar edirsən və bunu həyatın tələb etdiyi zərurət hesab edirsən. Halbuki insanın ruhu hər güzəşti unutmur. Daxilində bir yer bütün susqunluqları, yarımçıq qalan arzuları, yaşanmamış ehtimalları qoruyub saxlayır.
Bəlkə də buna görə bəzən səbəbini bilmədiyimiz bir narahatlıqla oyanırıq. Hər şey yerindədir, amma nəsə çatmır. Ətrafımızda insanlar var, amma özümüzə yaxın deyilik. Gülürük, danışırıq, gündəlik işlərimizi görürük, ancaq içimizdə bir nəfər var ki, çoxdan bizimlə danışmır. O, vaxtilə olmaq istədiyimiz insandır. Bəlkə də hələ də haradasa bizi gözləyir.
Maraqlıdır, insan başqalarına verdiyi sözləri tutmaq üçün özünə verdiyi sözləri niyə bu qədər asanlıqla unudur? Niyə hamının yorğunluğunu anlayırıq, amma öz yorğunluğumuzu izah etməyə söz tapmırıq? Niyə başqalarının xoşbəxtliyi üçün zaman ayırırıq, amma özümüzə gələndə həmişə sabahı gözləyirik?
Bəlkə də ən böyük gecikməmiz elə özümüzə gecikməyimizdir.
İllər keçir. Bir vaxtlar qorxduğumuz şeylərin bəziləri əhəmiyyətini itirir, uğrunda mübarizə apardığımız bəzi məsələlər mənasızlaşır. İnsan anlayır ki, həyatın ən qiymətli tərəfi hər şeyi əldə etmək deyilmiş. Bəzən heç kimə izah vermədən yaşamaq, istədiyin yerdə dayanmaq, istəmədiyin qapını döyməmək, ürəyinin qəbul etmədiyi heç nəyə məcbur qalmamaq imiş.
Bunun adı eqoizm deyil. Bu, insanın öz varlığını tanımasıdır.
Məncə, hər kəsin həyatında bir gün gəlməlidir: insan özündən üzr istəməlidir. Vaxtında dinləmədiyi qəlbindən, qorxduğu üçün yarımçıq qoyduğu xəyallarından, başqaları inciməsin deyə incitdiyi öz ruhundan üzr istəməlidir. Çünki insan bəzən ən ağır haqsızlığı başqasına deyil, elə özünə edir.
Və bəlkə də həyatın bizə verdiyi ən böyük fürsət yenidən başlamaq deyil, nəhayət, özümüzə qayıtmaqdır.
Çünki insanın itirdiyi hər şeyi tapmaq mümkün olmaya bilər. Amma özünü itirdiyi yerdən geri dönmək üçün bəzən bircə cəsarətli qərar kifayətdir.
Kaş ki, bir gün hamımız öz həyatımıza vaxtında çata bilək...
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(12.11.2026)
