Bir insanın başqa bir insanda dinclik axtarması haqqında
”Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Beyləqan və İmişli təmsilçisi
Gecə düşəndə qəribə bir arzu dolur içimə... Heç kimə heç nə demədən çıxıb gəlmək istəyirəm sənə. Nə hara getdiyimi izah etmək, nə niyə getdiyimi anlatmaq, nə də arxamca qalan bütün qayğıları özümlə götürmək istəyirəm. Sadəcə gəlmək... Sənin qapının qarşısında dayanmaq, zəngi basmaq, qapı açılanda gözlərinə baxmaq və heç nə demədən qucağına sığınmaq istəyirəm.
Bilirsən, mən sənin evini düşünürəm bəzən... O evdəki sakitliyi, gecənin pəncərələrə toxunan səssizliyini, özünə məxsus bir rahatlığı, heç kimin heç kimdən nəsə tələb etmədiyi o qəribə dincliyi... Sənin tək yaşadığın o evi xəyalımda bəzən dünyanın ən gözəl sığınacağına çevirirəm. Bəlkə də orada hər şey çox sadədir: Bir masa, bir neçə stul, bir divan, pəncərədən görünən gecə, mətbəxdə dəmlənən çayın qoxusu... Amma mənim üçün o evin ən gözəl tərəfi içində sənin olmağındır.
Mən bəzən öz evimdə oturub başqa bir evin həsrətini çəkirəm. Öz divarlarımın arasında özümə yer tapa bilmədiyim anlarda sənin evində necə rahat nəfəs alacağımı düşünürəm. Mənim həyatımda nə qədər səs var, nə qədər qayğı, məsuliyyət, həll olunmamış məsələ, nə qədər insanın dərdi, gözləntisi, nə qədər içimə atdığım sözlər var... Bəzən elə bilirəm ki, mən yalnız öz həyatımı yaşamıram, hamının yükündən bir az da öz çiyinlərimdə daşıyıram. Hər kəs üçün güclü olmağa çalışıram, hər şeyə çatmağa, hər problemi həll etməyə, hər kəsin yanında dayanmağa... Amma heç kim soruşmur ki, bəs sən yorulanda hara gedirsən? Sən kimin yanında özünü buraxa bilirsən? Sən kimin qapısını döyüb «Bu gün heç nəyə gücüm yoxdur» deyə bilirsən?
Mənim sənə gəlmək istəyim bəlkə də elə bu sualların cavabıdır.
Mən sənin yanına gələndə dünyanın bütün problemlərini həll etməyini istəmirəm. Məndən ötrü heç nəyi dəyişməyini də... Sadəcə yanında olmaq istəyirəm. Bir müddət heç nəyə cavabdeh olmadan, heç kimin dərdini düşünmədən, sabah nə olacaq deyə narahatlıq keçirmədən bir insanın yanında qadın kimi, sevilmək, qayğı görmək, qorunmaq istəyən biri kimi özümü hiss etmək istəyirəm.
Bəlkə gələndə çay dəmləyərik, bəlkə heç danışmarıq. Sən öz işinlə məşğul olarsan, mən divanın bir küncündə oturub səni seyr edərəm. Ara-sıra gözlərimiz qarşılaşar, sən gülümsəyərsən, mən də içimdə uzun zamandır çatışmayan bir rahatlığın yerinə gəldiyini hiss edərəm. Bəlkə başımı çiyninə qoyaram, bəlkə əllərini əllərimin arasına alaram. Heç bir xüsusi sözə ehtiyac qalmaz. Çünki bəzən insanın ehtiyacı danışmaq deyil, yanında susa biləcəyi birinin olmasıdır.
Mən sənin evinə gəlmək istəyirəm... Amma gəlmirəm.
Nə qədər qəribədir, elə deyilmi? İnsanın ən çox getmək istədiyi yerə gedə bilməməsi... Bir neçə küçə, bir neçə yol, bir az cəsarət, bir az fürsət, amma insanın içində aşılmayan o qədər maneə... Bəzən məsuliyyətlər saxlayır məni, bəzən şərait, bəzən həyatın amansız reallıqları. Bəzən də özüm özümə mane oluram. Gəlmək istəyirəm, amma gələ bilmirəm. Sənə sığınmaq istəyirəm, amma öz həyatımın içində ilişib qalmışam.
Və hər dəfə səni düşündükcə bir sual ürəyimin ortasına düşür: Görəsən, sən də məni gözləyirsən?
Mənim bir gün qapını döyəcəyimi düşünürsənmi? Gecə telefonuna baxanda «Görəsən, indi nə edir?» deyə ağlından keçirəmmi? Sən də bəzən evində oturub mənim orada olmağımı xəyal edirsənmi? Gələcəyimi bilsən, sevinərsənmi? Yoxsa mənim içimdə böyütdüyüm bu həsrət sənin dünyanda bu qədər yer tutmur?
Bəzən düşünürəm, bəlkə sən də təkliyinin içində mənim gələcəyim bir anı gözləyirsən. Bəlkə evinin sakitliyində mənim səsimi eşitmək istəyirsən. Bəlkə bir axşam qapı açılanda qarşında məni görməyi arzulayırsan. Bəlkə sən də istəyirsən ki, mən heç nəyi bəhanə etmədən gəlim, ayaqqabılarımı çıxarıb evinə daxil olum, sanki oraya çoxdan aidmişəm kimi rahatlaşım.
Amma bəlkə də bunların hamısı mənim xəyalımdır. Bəlkə sən məni mənim səni düşündüyüm qədər düşünmürsən. Bəlkə mənim üçün böyük bir məna daşıyan o sadə ev səhnəsi sənin ağlından heç keçməyib. Bəlkə də mən bir evin içində iki nəfərlik bir hüzur qurmuşam, sən isə hələ bu xəyalın varlığından xəbərsizsən.
Bilirsən, insanı ən çox yoran nədir? Təkcə darıxmaq deyil. Darıxdığın insanın da darıxıb-darıxmadığını bilməməkdir. Bir qucağa ehtiyac duymaq deyil, o qucağın səni gözləyib-gözləmədiyindən əmin olmamaqdır. Getmək istəyib gedə bilməmək deyil, gəlsən, qarşılanıb-qarşılanmayacağını düşünməkdir. Çünki insan bəzən bir qapını döyməkdən deyil, o qapının arxasında özünə yer olmadığını görməkdən qorxur.
Mən sənin yanında özümü izah etmək istəmirəm. Niyə yorğun olduğumu, niyə bəzən susduğumu, niyə bir anda gözlərimin dolduğunu, niyə heç bir səbəb yoxmuş kimi sadəcə sənə sarılmaq istədiyimi anlatmaq istəmirəm. İstəyirəm, sən bunları məndən soruşmadan anlayasan. Bir baxışımla günümün necə keçdiyini hiss edəsən. Səsimdəki yorğunluğu eşidəsən. Bir az daha yanımda qalmağını istədiyimi sözlərimdən əvvəl gözlərimdən oxuyasan.
Mən hər zaman güclü olmaq istəmirəm... Bunu bilirsənmi? Bəzən birinin yanında zəif görünmək, heç nəyə gücünün çatmadığını etiraf etmək, hətta uşaq kimi nazlanmaq istəyir insan. Hər kəsə qarşı böyümüş, hər kəsin dərdinə çarə axtarmış bir ürəyin bir yerdə uşaq kimi qorunmağa ehtiyacı olur. Mən də bəzən elə olmaq istəyirəm. Sənin yanında heç nəyi düşünməyən, sabahın məsuliyyətini bir neçə saatlıq unudan, sadəcə sevilməyin rahatlığını yaşayan biri...
Kaş bir axşam hər şeydən əvvəl sənin yanına gələ biləydim. Qapını açardın, mən içəri girərdim. Sən «Nə olub?» deyə soruşardın, mən də «Heç nə, sadəcə darıxdım» deyərdim. Halbuki o «heç nə»nin içində nə qədər yorğunluq, nə qədər həyat, nə qədər göz yaşı, nə qədər susqunluq olardı... Amma mən onları sənə danışmazdım. Çünki o gecə danışmağa yox, sənin yanında sakitləşməyə gəlmiş olardım.
Bəlkə bir az oturardıq, bəlkə sən mənə günündən danışardın. Mən də diqqətlə dinləyərdim. Sənin adi hesab etdiyin xırda şeylər mənim üçün dünyanın ən gözəl söhbətinə çevrilərdi. Sonra bir az yaxınlaşardım sənə. Sanki uzun müddət axtardığım bir yerə nəhayət çatmışam kimi başımı çiyninə qoyardım. Və içimdən keçərdi: «Kaş bu gecə bitməsəydi... Kaş səhər açılanda yenə burada olaydım... Kaş bir dəfə də olsun həyat məni heç yana tələsməyə məcbur etməyəydi».
Mən sənin evində qalmaqdan çox, orada hiss edəcəyim duyğunu sevirəm bəlkə də. Səninlə eyni havanı udmağı, eyni otaqda olmağı, sənin addımlarını eşitməyi, bir fincan çayı eyni masada içməyi... Bunlar başqası üçün adi görünə bilər. Amma mənim kimi içində çox şey daşıyan biri üçün bəzən ən böyük xoşbəxtlik elə adi bir axşamdır.
Bəzən xəyal edirəm, sən işdən gəlirsən, mən artıq evindəyəm. Bəlkə bir şey hazırlamışam, bəlkə sadəcə səni gözləyərək oturmuşam. Qapı açılır, sən içəri girirsən. Mən sənə baxıb gülümsəyirəm. Və o an mənim üçün bir evin içində iki insanın olması deyil, bir insanın başqa bir insana aid hiss etməsi başlayır. Heç bir təmtəraq yoxdur, heç bir böyük hadisə baş vermir. Sadəcə sən gəlirsən və mən oradayam. Bəlkə də mənim ən böyük arzum elə bu qədər sadədir.
Sonra xəyalımın içində özümə sual verirəm: Bəs sən mənim gəlişimi istəyərdinmi? Sənin o sakit evində mənim səsimə, addımlarıma, gülüşümə yer varmı? Sən də mənimlə bir fincan çay içmək, axşamını mənimlə bölüşmək, günün yorğunluğunu mənim yanımda unutmaq istəyərdinmi? Yoxsa mən sənin həyatına sadəcə ara-sıra düşüncələrindən keçən biri kimi daxil olmuşam?
Kaş biləydim... Çünki insan bəzən bircə «gəl» sözünə möhtac qalır. Elə bir «gəl» ki, içində tərəddüd olmasın, elə bir dəvət ki, özünü artıq hiss etməyəsən. Elə bir baxış ki, «Sənin burada olmağın mənə yaxşı gəlir» desin. Mən də heç nəyi düşünmədən gələ bilim...
Amma mən hələ də buradayam. Öz həyatımın qayğıları içində, bəzən yorğun, bəzən susqun, bəzən hər şeyə dözməkdən bezmiş halda... Və gecələr sənin evini düşünürəm. O evin sakitliyini, sənin orada olmağını, mənim də bir gün orada ola biləcəyimi...
Bəlkə bir gün həqiqətən gələrəm. Bəlkə bir gün heç nəyi düşünmədən özümü sənin qapının qarşısında taparam. Bəlkə qapını açanda sən də məni gözlədiyini hiss etdirərsən. Mən də o an bütün günlərdir içimdə saxladığım bir cümləni pıçıldayaram: «Çox yorulmuşam... Bu gecə bir az sənin yanında qalmaq istəyirəm».
Sən də məni qucaqlayarsan. Mən isə o qucağın içində heç kimə demədiyim bütün yorğunluğumu unudaram. Bəlkə gözlərim dolacaq, bəlkə üzümü sənin çiynində gizlədəcəyəm. Sən səbəbini soruşmayacaqsan. Mən də izah etməyəcəyəm. Çünki o an anlayacağam ki, bəzən insanın bütün həyatında axtardığı şey bir nəfərin yanında rahatca nəfəs ala bilməkdir.
Və bilirsənmi, mən sənin evinə gəlmək istəyirəm... Amma əslində evinə deyil, sənin yanında özümü evimdəki kimi hiss etməyə gəlmək istəyirəm.
Mən səndə bir ünvan axtarmıram, bir sığınacaq axtarıram. Elə bir yer ki, orada heç kim məndən güclü olmağımı gözləməsin. Heç kim məndən nəyisə həll etməyimi istəməsin. Heç kim «döz», «keçər», «hər şey yaxşı olacaq» deməsin. Sadəcə əlimdən tutulsun, bir az saçlarım sığallansın, bir az yanımda qalınsın...
Bəlkə də insanın ən böyük arzusu sevdiyi insanın həyatında yer tutmaq deyil, onun yanında özünə bir az dinclik tapmaqdır. Mənim də ürəyimdə belə bir arzu var: Bir gün sənin evində oturarkən saatın neçə olduğunu düşünməyim, getməli olduğum yerləri xatırlamamağım, qapıdan çıxanda yenidən hansı qayğıların məni gözlədiyini hesablamamağım...
Sadəcə orada olum. Sən də orada ol. Və dünya bir azlıq bizi unutsun.
Çünki mən bəzən həyatdan qaçmaq istəmirəm, sadəcə həyatın içində bir az sənin yanında dincəlmək istəyirəm.
Mənim sənə olan darıxmağımın ən ağır tərəfi də budur: Sənə gəlmək istəyirəm, amma gələ bilmirəm. Sənin yanında rahatlıq tapacağımı düşünürəm, amma o rahatlığın məni gözləyib-gözləmədiyini bilmirəm.
Və hər gecə özümə eyni sualı verirəm: Görəsən, mən sənin qapına gələcəyim günü gözləyirəm, yoxsa sən də bir gün qapını açıb məni görəcəyin anı xəyal edirsən?
Bəlkə də ikimiz də eyni gecənin içindəyik, sadəcə bir-birimizin darıxmağından xəbərimiz yoxdur...
Mən isə yenə səni düşünürəm. Sənin evini, sakitliyini, varlığını... Və içimdən bir arzu keçir:
Kaş bu gecə mənim gedə biləcəyim bir yer olaydın. Kaş sən də mənim gəlməyimi istəyən adam olaydın. Kaş qapını döydüyümdə məni yalnız qapın deyil, ürəyin də qarşılayaydı...
Çünki mən bu dəfə sadəcə səni görməyə gəlmək istəmirəm.
Mən bir az səndə dincəlməyə gəlmək istəyirəm...
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(02.11.2026)
