Aynur İsmayılova,

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Yaradıcılıq şöbəsi

Mənim hekayəm başqalarının düşündüyü yerdə başlamır...

Çünki mənim hekayəm düşüncələrdə yox, taleyin qələmiylə yazılan bir ömürdə başlayır. O taleyi Allah yazdı. Sonra qələmi mənə verdi. Mən isə onu əlimə aldığım gün yenidən doğuldum. Elə həmin gün anladım ki, insan bir dəfə deyil, bir neçə dəfə doğulur.

Mən ikinci dəfə yazmağa başladığım gün doğuldum. Yazdığım hər sətirdə özümü kəşf etdim, bir az daha böyüdüm. Başqaları mənim hekayəmi gördükləri yerdən oxuyardı, mən də əvvəl onların gördükləri kimi yaşayırdım. Eyni sözlərin, eyni baxışların içində mən də yönləndirilirdim. Amma içimdə heç zaman susmayan, bir şeylər deməyə çalışan bir səs vardı. Mən isə onu duymur, nə demək istədiyini anlamırdım.

Zaman keçdikcə içimdə dolub-daşan hisslər sükuta sığmadı. Yazmağa başladım. Və həmin gündən o səs yavaş-yavaş açılmağa başladı. Anladım ki, mən susduğum qədər deyil, yazdığım qədərəm.

Bilirəm ki, hər hekayə bir hadisədən doğur. Qarşılaşdığın bir an, bir söz, bir baxış bəzən bütün ömrünün istiqamətini dəyişir. Mən də belə bir anın içində dəyişdim. O gündən sonra hekayəm sadəcə yaşadıqlarım olmadı; hiss etdiklərim, anladıqlarım və susduqlarım da onun bir parçasına çevrildi.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(06.07.2026)