Nail Zeyniyev,

“Ədəbiyyat və İncəsənət” portalının Ədəbiyyat şöbəsi

Hər bir şeir əslində bir insanın öz içindəki qaranlıqla apardığı mübarizənin ağ kağız üzərindəki izidir. Mən bu misraları sadəcə qafiyə xatirinə deyil, ruhumun daraldığı, qanadlarımın yorulduğu o anlarda bir nəfəs kimi dərmişəm. Bəzən insan ən çox doğmalarının arasında tənha qalar, ən çox səssizlikdə qışqırar. Bu misralar mənim o səssiz qışqırıqlarım, dünyaya sığmayan, amma sətirlərə sığınan ağrılarımdır.

Bu gün sizinlə bölüşdüyüm bu şeir, əslində bir itkinin, bir axtarışın və nəhayət, öz daxili yoxluğuyla barışan bir ruhun hekayəsidir. Həyatın amansız qaçışında büdrəyən, doğruların yalanlar içində əriyib itməsini seyr edən bir insanın özünə və dünyaya baxışıdır. Mən bu misralarda "ana" deyərkən bəlkə də itirəcəyimiz o ən saf sığınacağı, "qırılan qanadlar" deyərkən isə uçmaq istəyib də yerə çırpılan arzularımızı nəzərdə tutmuşam.

İnsan bəzən bu dünya ilə ayaqlaşa bilmir, çünki ruhu bu dünyanın sürətindən çox daha dərin və yavaş bir ritmlə döyünür. Mən öz canımın yanmasına alışan, amma saxtalığa alışa bilməyən bir qəlbin pəncərəsini sizin üçün açdım. Ümid edirəm ki, bu misralarda hər kəs özündən bir parça kədər, bir parça səmimiyyət və bəlkə də bir parça təsəlli tapacaq.

Gəlin, mənim dünyamın kədərinə və bu kədərdən doğan musiqiyə birlikdə qulaq asaq...

Ana, mənim qanadlarım qırılır,

Gəlib sənlə qucaqlaşa bilmirəm.

Arzularım yaşamaqdan yorulur,

Həyatımla hesablaşa bilmirəm.

Burda hamı mənə nifrət bəsləyir,

Üz çevirir, düşmən olur, tərsləyir.

Ağ əllərim boz göyləri səsləyir,

Yağışlarla soraqlaşa bilmirəm.

Doğrularla yalanlara qarışdım,

Canım yandı, amma buna alışdım.

Mən özümün yoxluğuyla barışdım,

Bu dünyayla ayaqlaşa bilmirəm.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(09.04.2026)