Rəqsanə Babayeva, “Ədəbiyyat və incəsənət”
Dağ kəndlərinin birində qəribə bir ənənə vardı. Kəndin ortasında qədim bir bulaq axırdı. Deyirdilər ki, o bulağın suyu kimə qismət olarsa, həyatında bolluq artar. İnsanlar hər səhər ora qablarla gələr, su götürər, evlərinə aparardılar. Bulağın yanında iki fərqli qab asılmışdı: biri qızılı rəngdə, parlaq, naxışlı; digəri isə sadə, gil bir qab.
Kənd əhli qəribə bir inama sahib idi: qızılı qabdan su içənin payı daha çox olar. Ona görə də hamı növbəyə dayananda gözünü o qabda saxlayardı. Hətta bəzən insanlar bir-birini qabaqlayardı ki, məhz o parlaq qabı götürə bilsin.
Bir gün kəndə uzaq diyarlardan yaşlı bir səyyah gəldi. O, səssizcə növbəyə dayandı. Növbə ona çatanda isə qızılı qaba əl uzatmadı. Sadə gil qabı götürdü, suyu doldurdu və bir kənarda oturub içməyə başladı.
Kəndlilər təəccüblə baxırdılar.
Biri yaxınlaşıb soruşdu:
— Sən bilmirsən ki, bərəkət o birindədir?
Səyyah gülümsədi:
— Mən su üçün gəlmişəm, qab üçün yox.
Kəndli israr etdi:
— Amma hamı o qabı seçir.
Səyyah cavab verdi:
— Hamının seçdiyi hər şey doğru olsaydı, dünya bu qədər narahat olmazdı.
Bir neçə gün keçdi. Səyyah hər dəfə eyni qabdan – gildən olandan istifadə edirdi. Bir müddət sonra bu qaba maraq artdı. Bəziləri gizlicə gil qabdan su içməyə başladı. Heç nə dəyişmədi. Su eyni dadda idi. Eyni sərinlikdə idi. Eyni şəffaflıqda idi.
Yavaş-yavaş kəndlilər bir şeyi anlamağa başladılar: bulağın bərəkəti qabın parıltısında deyil, suyun özündə idi.
Aylar sonra qızılı qab oğurlandı. Kənddə təşviş başladı. İnsanlar elə bildi ki, bərəkət də yox olacaq. Amma bulaq əvvəlki kimi axmağa davam etdi.
O zaman kəndin ağsaqqalı dedi:
— Biz suya yox, parıltıya bağlanmışıqmış.
İnsanlar çox zaman həyatın özünü deyil, onun üzərindəki etiketləri seçirlər. Adlara, simvollara, görüntüyə aldanırlar. Halbuki həqiqi dəyər səssizdir, sadədir, nümayişə ehtiyac duymur.
Əgər insan seçimini zahiri parıltıya görə edirsə, bir gün o parıltı sönəndə boşluqla üzləşəcək. Amma seçimini mahiyyətə görə edirsə, heç nə onu sarsıtmayacaq.
Qab dəyişə bilər. Su amma həmişə sudur.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(24.02.2026)
