Rəqsanə Babayeva, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Bəzən səhərlər gözlərimizi açanda ilk hiss etdiyimiz şey yorğunluq olur. Hətta yatmış olsaq belə, ruhumuz sanki istirahət etməyib. Xəbərləri açırıq – müharibələr, böhranlar, itkilər, bahalaşma, narahat üzlər… Sosial şəbəkələrdə isə hamı gülümsəyir, hamı xoşbəxt görünür. Bu ziddiyyətin içində bir sual yavaş-yavaş beynimizdə böyüyür:

Ümid hələ yaşayırmı?

Bu sualı özümə çox verən günlər olub. Xüsusən də hər şeyin ağır gəldiyi, gələcəyin dumanlı göründüyü anlarda. İnsan bəzən düşünür: “Bu qədər çətinlik içində yaşamağın mənası varmı?” Amma qəribədir, elə həmin anlarda belə, içimizdə sönməyən bir işıq qalır. Bəlkə də ümid elə budur – sönməmək.

Uşaqlığımızda bizə deyirdilər ki, gələcək parlaqdır. Oxu, çalış, dürüst ol – hər şey yaxşı olacaq. İllər keçdi, biz böyüdük, həyatın üzünü gördük. Anladıq ki, yol heç də həmişə hamar deyil. Bəzən ən çox çalışanlar da yorulur, ən dürüst olanlar da məyus olur. Amma yenə də insan ayağa qalxır. Çünki içində bir səs deyir: “Davam et.”

Ümid bəzən böyük arzular şəklində olmur. O, çox vaxt xırda detallarda gizlənir. Səhər çayının buxarında. Ananın “özünə yaxşı bax” deməsində. Dostun vaxt tapıb halını soruşmasında. Bir uşağın gülümsəməsində. Günəşin buludların arasından çıxmasında.

Biz fərqinə varmadan bu xırda ümid parçaları ilə yaşayırıq.

Bu gün dünyada çox insan qorxu içindədir. Kimisi evini, kimisi işini, kimisi yaxınlarını itirib. Kimisi isə sadəcə gələcəkdən əmin deyil. Amma bütün bunlara baxmayaraq, insanlar yenə də ev tikir, uşaq böyüdür, kitab yazır, mahnı oxuyur, sevir. Bu, ümidin ən canlı sübutudur.

Əgər ümid ölsəydi, insanlıq çoxdan dayanardı.

Bəzən özümə baxıram: yorğunam, amma planlar qururam. Narahatam, amma dua edirəm. Məyusam, amma yenə də sabaha inanmaq istəyirəm. Deməli, ümid hələ məndə yaşayır. Səndə də yaşayır. Bizdə yaşayır.

Ümid sadəlövhlük deyil. “Hər şey mükəmməl olacaq” demək deyil. Ümid – çətinliyə baxmayaraq yoluna davam etməkdir. Yıxılsan da qalxmaqdır. Qorxsan da addım atmaqdır. İtirsən də yenidən tapmağa çalışmaqdır.

Bəzən düşünürük ki, güclü insanlar ağlamaz. Amma bu doğru deyil. Güclü insanlar ağlayır, sonra göz yaşlarını silib yenə irəli gedir. Onları güclü edən məhz budur.

Bu gün bizim cəmiyyətə ən çox lazım olan şey puldan, texnologiyadan, hətta bilikdən də çox – ümiddir. Ümid olmayan yerdə inkişaf olmur. Ümid olmayan yerdə sevgi solur. Ümid olmayan yerdə insan özünə yadlaşır.

Biz gənclərə tez-tez deyirlər ki, “siz şanslısınız, imkanlarınız çoxdur”. Bəlkə də doğrudur. Amma bizim də yükümüz ağırdır: gözləntilər, qorxular, qeyri-müəyyənlik. Buna baxmayaraq, biz yenə də xəyal qururuq. Bu da ümiddir.

Ümid – susmayan daxili səsdir. Ümid – “hələ gec deyil” deyən ürəkdir. Ümid – sabaha yazılan görünməz məktubdur.

Bəlkə də bu gün hər şey istədiyimiz kimi deyil. Bəlkə planlarımız yarımçıq qalıb. Bəlkə həyat bizi yordu. Amma unutmayaq: biz hələ buradayıq. Nəfəs alırıq. Düşünürük. Sevirik. Deməli, imkan var.

Ümid varsa, yol da var.

Sonda özümə və sənə demək istəyirəm: Əgər bu sətirləri oxuyursansa, deməli, hələ axtarırsan. Hələ inanmaq istəyirsən. Hələ içində bir işıq var. Onu söndürmə.

Çünki dünya bəzən qaranlıq ola bilər. Amma hər qaranlıq gecənin bir səhəri var.

Və o səhər – ümidlə başlayır.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(11.02.2026)