Aynur İsmayılova, “Ədəbiyyat və incəsənət”

Cismim buradadır. Amma mən burda deyiləm. Ruhum uzaqlarda, kimsəsiz bir boşluqda itib. Sanki dərin bir röyanın içindəydim. Bu gün oyandım. Hər şey yuxudakı kimidir — nə bir az əksik, nə də artıq.

Mən yuxudan oyanmaq istəmişdim. Amma gördüm ki, gerçək elə yuxum imiş — qurtulmaq istəyib də oyanmağa çalışdığım.

İndi hara oyanım, hara dalım? Bilmirəm.

Bütün yollar eyni yerə çıxır: çıxışsız bir dolanbaca.

Dəyişən sadəcə saatın əqrəbləri, ötən təqvim vərəqləri imiş. Bir də mən.

Yuxuya dalanda özümü qocalmış, yorğun hiss edirdim. Yatmaq tək rahatlığım idi. Bəlkə də bir qaçış…

İndi aynanın qarşısında dayanıb oynanmış mənə baxıram. Necə gənc, necə gözələm… Gəncliyimə qayıtmışam.

Hisslərimin coşğunluğu məni qorxutmağa başlayır. Təqvimə baxıram. Zaman geriyəmi qayıdıb? Yox, hər şey öz qaydasındadır. Bəs mən niyə özümü belə hiss edirəm?

Ağlımda durmadan cavabsız suallar dolaşır. Sanki mən qocalığı tez, gəncliyi gec dadmışdım. Sanki hər şey məndə tərsinə baş verirdi. Bəs düz olan nə idi? Ya da məni tərsinə çevirən həyat məndən nə istəyirdi?

Bilmirəm.

Bilmirəm bu aynanın qarşısında duran qız indi kimdir, kim idi və kim olacaq. Sadəcə ona baxıram — qarşımdakı yadlaşmış doğmam kimi. Bilmirəm nə danışım, haradan başlayım. Amma o baxışlarda məni həm titrədən, həm də qucaqlayan tanış bir varlıq görürəm.

Və mən bu baxışların içində susuram.

Çünki bəzən cavablar sözlərdən ağır olur.

Bu aynanın qarşısında dayanan qız —

Keçmişimin izləri, gələcəyimin qorxuları və bu günümün çaşqınlığıdır.

Mən ona baxıram.

O isə mənə…

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(04.02.2026)