Murad Vəlixanov,
"Ədəbiyyat və incəsənət" portalının İncəsənət şöbəsi
90-cı illərin əvvəllərində çəkilən filmlərin böyük əksəriyyətində tutqun və kədərli ab-hava hakim olduğu bir vaxtda, "Şirbalanın məhəbbəti" ekranlara tamam başqa bir nəfəs — saf, səmimi və bol musiqili bir gülüş gətirdi. Hacıbaba Bağırovun bənzərsiz ifası və Oqtay Rəcəbovun unudulmaz mahnıları ilə zənginləşən bu film, Azərbaycan muzikl-komediya janrının ən uğurlu nümunələrindən biri kimi kino tariximizə yazıldı.
Çoxuşaqlı ailənin məişət dramı və Şirbalanın "çıxış yolu"
Süjet xəttinin mərkəzində uşaqlarının əlindən təngə gələn, məişət qayğılarının içində boğulan Şirbala dayanır. Yoldaşı Nazlı (Kübra Əliyeva) ilə daimi mübahisələrdən, evdəki səs-küydən və məsuliyyətdən qaçmaq üçün Şirbala özünə xilas yolu axtarır. Bu yol isə onu tamamilə fərqli bir aləmə — gənc və gözəl xanım Nazanla (Afaq Bəşirqızı) xəyali və gülünc bir "məhəbbət macərası"na aparır.
Film boyunca Şirbalanın düşdüyü gülünc vəziyyətlər, uşaqlarından gizlənmək üçün atdığı addımlar və xəyalları ilə acı reallıq arasındakı ziddiyyət tamaşaçıda həm səmimi gülüş yaradır, həm də dövrün ailə problemlərinə satirik pəncərə açır.
Korifeylərin parlaq dueti: Hacıbaba Bağırov və Kübra Əliyeva
Filmin böyük uğur qazanmasının başlıca səbəbi, şübhəsiz ki, Akademik Musiqili Teatrının ustad aktyorlarının mükəmməl ansamblıdır:
Hacıbaba Bağırov (Şirbala): Böyük sənətkar özünəməxsus plastikası, vokal imkanları və aktyor xarizması ilə Şirbala obrazını milli kinonun ən yaddaqalan personajlarından birinə çevirdi.
Kübra Əliyeva (Nazlı): Şirbalanın hökmlü, uşaqlarının qayğısına qalan, lakin ərini hər addımda izləyən həyat yoldaşı rolunda Kübra Əliyeva möhtəşəm bir ifa nümayiş etdirir. Onların Hacıbaba Bağırovla olan dialoqları və deyişmələri bu gün də xalq arasında zərb-məsəl kimi işlədilir.
Afaq Bəşirqızı (Nazan): Filmə xüsusi rəng qatan Afaq Bəşirqızı, Şirbalanın xəyallarındakı "müasir və əlçatmaz qadın" obrazını dəqiqliklə canlandırır.
Musiqi dili və kinematoqrafik dramaturgiya
Bəstəkar Oqtay Rəcəbovun film üçün yazdığı mahnılar sadəcə fon musiqisi deyil, süjetin gedişatını idarə edən əsas dramaturji vasitədir. Aktyorların öz səsləri ilə canlı şəkildə oxuduqları mahnılar personajların daxili aləmini, arzularını və çarəsizliyini şən ritmlərlə tamaşaçıya ötürür.
Cahangir Mehdiyev isə teatr estetikasını kino dilinə uyğunlaşdıraraq dinamik və bir nəfəsə baxılan bir ekran əsəri ərsəyə gətirə bilib.
Zamana qalib gələn milli gülüş
"Şirbalanın məhəbbəti" filmi çəkildiyi gündən bu yana öz təravətini və sevgisini itirməyən nadir ekran əsərlərindəndir. O, tamaşaçıya ən çətin anlarda bile gülməyi, həyatın ağırlığına yumorla baxmağı öyrədir.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(23.07.2026)
