Fatimə Məmmədova,

"Ədəbiyyat və İncəsənət" portalının Xəbərlər və Təqvim şöbəsi

Bir neçə gün öncə böyük sənətkarımız Rasim Balayev dünyasını dəyişdi. Onu itirmək Azərbaycan teatr və kino sənəti üçün böyük itkidir. Lakin sənətkarı itirsək də, onun yaratdığı obrazlar, qoyduğu iz və sənəti heç vaxt itirilməyəcək. Rasim Balayev hər zaman bizimlə olacaq, onun xatirəsi və sənətkar irsi gələcək nəsillərə ilham verməyə davam edəcək.

Hər kəs tərəfindən sevilən, yalnız Azərbaycanda deyil, dünya səviyyəsində də tanınan və hörmət edilən sənətkar son mənzilə yola salınan kimi onun barəsində xatirələr dilə gəlməyə başladı.

Əməkdar artist Dilarə Əliyeva həmkarı Rasim Balayevlə bağlı “Ədəbiyyat və İncəsənət” portalına müsahibə verib.

-Rasim Balayevi necə biri olaraq tanıyırsınız?

-Rasim Balayevin simasında Nəsimini, Babəki Cavidi sevdik. Onları elə təsvir etdik. Onun əsərləri bizim üçün böyük xəzinədir. Rasim öz simasında hər kəsə yer ayırırdı və ölümsüzləri yaşatdı. Özü də ölümsüzlüyə getdi... Nə qədər Azərbaycan qəhrəmanları varsa, onların hamısı Rasimin simasında yaşayacaq. Nə qədər ki, o qəhrəmanları yaşatdı, özü də qəhrəman kimi yaşayacaq.  Rasim məktəb yaratdı və xalqını sevdi. O, bütün məsələlərdə xalqın yanında oldu. Xalq da vida günündə onun yanına toplandı və onu son mənzilə yola saldı.Sənətkarı bütün şərəfi ilə əbədiyyətə tərk etdi. O, ən uca və ən ali sənətin memarı idi. Ona görə də ömrü boyu onun qarşısında baş əyəcəyik və dualar oxuyacağıq.

-Siz Rasim Balayevlə hansı xatirələri paylaşa bilərsiniz?

-Ən gözəl xatirələrimdən biri "Cavid ömrü"nün çəkilişi zamanı oldu. O, obraz üzərində işləyirdi və səhnəmizi məşq etdirirdi. Mənə çox yardımı toxunurdu. Rasim çox duyğulu insan idi. Gözəl təbiəti vardı, hətta ağac belə onun diqqətindən yayınmırdı. O, işığı qurur, təbiətə baxırdı.  Heç yadımdan çıxmaz. Bir dəfə çəkilişdə idik.  Ramiz Həsənoğluna baxıb dedi: “Tanrı rəssamdır, ən gözəl rejissordur. Gör necə gözəldir”.  Onun hər kəsi anlamaq kimi bir keyfiyyəti vardı, amma sevmədiyi insanları qəbul edə bilməzdi.  Demişdi: "Bir var dramaturgiya, bir də var dramaturguya".Söhbətlərində yumor hissi vardı, amma sadəcə dostlar arasında bunu ifadə edirdi. Çox gözəl xatirələri var idi.

Çox sanballı və həddindən artıq yüksək insani dəyərləri bir arada yürütmək hər kəsə qismət olmur, amma o bunu bacarırdı. O, sevməyi bacarırdı. Adi çəkilişlər belə insan ruhunda, bilmədiyin hardansa işıq gətirir. Bu, sənətin gücüdür".

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(01.04.2026)