“Ədəbiyyat və incəsənət” portalı ilə “Ulduz” jurnalının Biri ikisində layihəsində bu gün sizlərə Gün Ay Ümidin şeirləri təqdim ediləcək.
Layihə ən gözəl ədəbi nümunələrin təbliğinə hesablanıb.
Gün Ay ÜMİD
|
|
|
|
|
QORXMA, ÖLƏN DEYİLSƏN
Yenə soyuqlamısan,
Təklikdəndir, biləsən.
Ürəyimi üstünə
Örtməmisən, deyəsən.
Beləcə xatirələr
Qarabasmaya dönüb.
Gözlərinin nurunda
Gör neçə arzu sönüb?
Sən də elə bilmisən,
Gün keçib, gecə düşüb.
Pəncərədən aşağı
Gözündən küçə düşüb.
Bu da elə dərddi ki,
Qoymaz rahat öləsən.
Mən də belə sağaldım
Sənsizlikdən, biləsən.
Əlimi kürəyimə
Vuraraq “qorxma” – dedim.
“Mən sənin yanındayam,
Özünü sıxma” – dedim.
Səndən sonra öyrəndim
Özümlə danışmağı.
Səndən sonra öyrəndim
Hər şeylə barışmağı.
Pəncərəmdəki quşlar
Öyrəşdi dənsizliyə.
Əvvəl sənə uduzdum,
Sonra da sənsizliyə.
İnsan gec-tez öyrəşir
Ölərək yaşamağa,
Özünü bir yük kimi
Çiynində daşımağa.
Hələ bunun ümidi,
Hələ bunun ahı var.
Özünə məğlub olan
O qədər sabahı var...
Qorxma, ölən deyilsən,
Gedənə heç nə olmaz.
Bu ağrılar-acılar
Gələn payıza qalmaz.
Bir gün bu da keçəcək –
Dərdi baltək udmuşam.
Özümü tapan gündən
Səni də unutmuşam.
İndi sən də mənimtək
Təsəlliyə ağla, yat.
Qəlbinə soyuq olur
Qapısını bağla, yat...
PAYIZIN SON ŞEİRİ
Mənə nə var, bir dənəm,
Payızı da üşütdüm…
Ürəyimin rəfindən
Xatirəni düşürtdüm.
Daha o gündən sonra
Gözümə gün qaçmadı.
Nə xoşbəxtlik, nə sevinc
Bu qapını açmadı.
Mənə nə var, təqvimin
Yarpaqları düşəndən
Sənə oruc tutmuşam –
Ocaqda dərd bişəndən.
Daha o gündən sonra
Heç nə əvvəlki deyil.
Ötən ildən qalan dərd
Hələ təzədi bu il.
Mənə nə var, dözərəm,
Bircə ömür keçsəydi…
Pəncərədə ev tikən
Quşlar uçub getsəydi…
Susmuşam, eşidirsən?
Çətin dərdə əyiləm.
Məndən narahat olma,
Onsuz rahat deyiləm.
Mənə nə var, susaram
Qulağın batanacan.
Heç nə düzələn deyil
Özümü tapanacan.
Bir də bu evə bahar
Gələn deyil, bir dənəm.
Bu qış da sərt keçəcək,
Qalsam, çətin isinəm.
Mənə nə var, ömürdü,
Onsuz bir gün bitəcək.
Həsrətin ayaq izi
Qarın altda itəcək…
Bu ömrün ortasında
Yazdan qışa keçitdi.
İndi yaxşı bilirəm,
Gözləmək də ümiddi.
ÜRƏYİMİN İNADI
Gəl, bu qədər üzülmə,
Gözündə yaşa dönüm.
Olmayanda olmur e,
Olmur, başına dönüm.
Axı sən də bilirdin,
Ürəyim çox zərifdi.
Mən ki tez unudanam,
Yaddaşım çox zəifdi.
Bircə ürəyim məni
Eşitmir sən gedəndən.
Bilirəm, darıxırsan
Mən səni tərk edəndən.
Ürəyimi başa sal,
Yığsın gözünü yoldan.
De ki, sevmirəm daha,
Sənsiz ölən deyiləm.
Yolunu gözləməsin,
De ki, dönən deyiləm.
Ürəyimi başa sal,
Daha xatirələrdən
Səni bir də sormasın –
Ümidinin yolunda
Ayağını yormasın.
Ürəyimi başa sal,
De ki, eşitməz səni –
Xatirələr, xəyallar –
Səsin batınca çığır...
Daha bizdən o yana
Nə yol qalıb, nə cığır.
Ürəyimi başa sal,
Kölgə salmasın daha
Şeirlərin sətrinə.
Yaşaya bilmədiyim
Xoşbəxtliyin xətrinə
Ürəyimi başa sal...
Vallah, məni eşitmir
Kiçik təsəllilərdən
Mərhəmət diləyəndən.
Özümü səndən asıb
İntihar eləyəndən
Dilə tuta bilmirəm.
Səni atdığım kimi
Onu ata bilmirəm.
Ürəyimi başa sal,
Bilsin dönməyəcəksən.
Mən hər gecə səbrimi
Dözümümə əkirəm,
Ahlarımı çarmıxa
Köksüm üstə çəkirəm...
Yaşamaq olmur belə.
Dərdin İSA qolları
Mərhəmət gəzir hələ...
Bilirəm, darıxırsan
Mən səni tərk edəndən.
Bircə ürəyim məni
Eşitmir sən gedəndən.
Gəl bu qədər üzülmə,
Gözündə yaşa dönüm.
Olmayanda olmur e,
Olmur, başına dönüm.
UZAQLARDA BİR QADIN VAR
Uzaqlarda bir qadın var:
Bəlkə, bir gecə o yanda...
Bəlkə, bir küçə o yanda...
Min il böyükdü yaşından...
Gecənin qara çadrası
Sürüşüb düşməz başından.
Uzaqlarda bir qadın var:
Atasından görmədiyi
Xoşbəxtliyin bədbəxtidi…
Uzaqlarda bir qadın var,
Qismətinin qırışları
Alın yazısına dolub.
Yumruğunun səcdə yeri
Divarların köksü olub.
Ata sevgisi görməyən
Qızların güvən duyğusu
Qaranlığa düşgün olar,
Kişilərə küsgün olar…
Uzaqlarda bir qadın var,
Nə qəlbinin sıxıntısı,
Nə ümidin qırıntısı
Dərdini soyuda bilməz.
Yetim qalan nəvazişin
Heç kimsə ovuda bilməz.
Uzaqlarda bir qadın var,
Yağan yağışın altında
Boğar, göz yaşını boğar...
Elə güclü qadınları
Ən zəif kişilər doğar…
AÇILMAYAN ÇƏTİR
Qapını kimdi döyən?
Mən ki evdə deyiləm.
Dərdlərin sinəsində
Sərgərdanam, veyiləm...
Şeirlərə köçmüşəm
Hüzuru, rahatlığı,
Məndən aldığın gündən,
Özünü bu qapıdan
Yola saldığın gündən.
Sən gedəndən bu payız
Göz yaşıma sığındı.
İslandı şeirlərim,
Ahım dərddə qızındı.
Gözümün qucağında
Damla seli gətirdi.
Bu yağışda təsəlli
Açılmayan çətirdi...
Deyirlər, sərt gələcək
Önümüzdəki bu qış,
Nə qədər ki gec deyil,
Qayıt, kəsməmiş yağış.
Daha imdad ummasın
Şeirlərin sətiri.
Nə qədər ki gec deyil,
Qayıt, aç bu çətiri...
YOLUXMA
Xəstəyəm, söyləyirlər,
Halıma karıxmışam.
Amma heç kim bilmir ki,
Mən sənə yoluxmuşam.
Gəlib halıma baxsan,
Ömrün başın qatardım.
Sən də mənə yoluxsan,
Bəlkə, şəfa tapardım.
Nəfəsinin buxarı
Mənim təmiz havamdır.
Elə sənin qucağın
Mənim isti yuvamdır.
Gəl, otur baş ucumda,
Yeni nağıllar danış.
Uydur yalanlarını,
Doğrularıma qarış.
De, günlərin birində
Həsrət saçını hörməz.
Başıaşağı gəzən
Göy üzün görə bilməz.
Eh, bu əclaf xəstəlik,
Ağlı yox, qəlbi seçdi.
Dərdlərimi bilənlər
Gülüb halıma, keçdi.
Bomboş təsəllilərdən
Dərd oduna qəlb bişdi.
Heç nə də dəyişmədi,
Əşyalar yer dəyişir.
Bu gecə də yatmadım,
Göz yaşımı gizlədim.
Bu gün də xəyalını
Film kimi izlədim.
Qum saatı süzüldü,
Ömürdən nə qaldı ki?
Can qurban etdiyim kəs
Ömrü yola saldı ki...
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(17.07.2026)
