“Ədəbiyyat və incəsənət” portalı və “Ulduz” jurnalının birlikdə həyata keçirdikləri “Biri ikisində” layihəsində sizlərə Aynur Haqverdinin şeirləri təqdim edilir.
Sevib-sevilib, ayrılıq acısı yaşayanları xüsusən təsirləndirəcək bu şeirlər.
Şeir nədir, bir az xatırladan, bir qədər kədər, nisgil gətirən, bir az da ümidləndirən...
Nə bir ulduz axır göylərdən,
Nə bir kirpik düşür gözlərimdən
dilək tutmağa.
Bir ümid yeri də yoxdur
Səni orada unutmağa...
Əminik ki, bəyənəcəksiniz. Xoş mütaliələr.
Aynur HAQVERDİ
ÇƏRÇİVƏDƏKİ ŞƏKİL
Çərçivədəki şəklimizin sən olan tərəfini kəsib,
təyyarə düzəldib,
uçurmuşam lap uzaqlara…
Bəlkə də, bir sevinc payı göndərmişəm
Göydə təyyarə görəndə sevinən uşaqlara.
Dağları, çayları dolanıb gəzən küləklərdən
Daha istəmirəm ətrini sənin.
Səni boğulmaqdan qurtaran köpəyintək
Daha istəmirəm xətrini sənin.
Məni sularına daş atdığım
Balıqların ahı tutdu –
Amma balıqlar atdığım daşları unutdu.
Daha darıxmıram, deyim biləsən…
Otağımın pəncərəsinə
Günəş şəkli çəkmişəm,
Gecələr qorxmayım deyə.
Şəkil demişkən...
Şəklin...
Çərçivədə yerin bomboş qalıb.
Üstəlik, məzartək qaralıb.
ŞEİR ADAM
Yenə ağlımdan keçdin, gözləri şeir adam,
Dəyişdi ab-havam, nəfəsi ətir adam.
Sevgimi yağır göydən, islanmısan lap tamam,
İslanmaq da gözəldir, götürmə çətir, adam.
Yenə yadıma düşdün, qaranlıq düşən kimi,
Yenə bir dilək tutdum, ulduz sürüşən kimi.
Bəxş etdiyin fərəhlə qəlbim görüşən kimi,
Hisslərim dastan olur, yerişi sətir adam.
Yenə xəyalın gəlib, gözlərimdə dincəlir,
Röyalar ərşə çıxır, görsə, xəyalın gəlir.
Saatın əqrəbləri ömrümün bağrın dəlir,
Vüsalı məlhəm təki özünlə gətir, adam.
SƏNİ UNUTMAQ
Səni unutmaq asan olardı,
Birgə çərpələng uçurduğumuz
Küləklər olmasaydı.
Bir zamanlar məni bəzədiyini
Çiçəklər olmasaydı,
Səni unutmaq asan olardı.
Sevgimizin şahidi
Günəş, Ay olmasaydı…
Təqvimdə fəsillərdə
Ən sevimli fəslin:
Yay olmasaydı.
Bahardan sonra payız gəlsəydi,
Səni unutmağa nə vardı ki?!
Səhərlər Günəş doğmasaydı,
Axşamlar Ay çıxmasaydı,
Səni unutmağa nə vardı ki?!
Küləklər əsməsəydi,
Çiçəklər bitməsəydi...
Səni unutmağa nə vardı ki?!
SƏNƏ NƏ?
Sənə nə necəyəm, nə təhərəm mən?
Yerlə yeksən olmuş bir şəhərəm mən.
Mən bir şəhərəm ki, küçələrinə
Su səpir gözümün gileyli yaşı.
Mən bir şəhərəm ki, uca yerinə,
Deyirlər: “bağrımın yanıqlı başı”.
Mən bir şəhərəm ki, gecələrinə
Ay doğmur, dərd doğur onun yerinə.
Dərd doğur, qəm doğur üstümə mənim,
Kədər dostum olub, sevinc düşmənim.
Gecəm şəhərimə kəsilib qənim,
Gecədən qaradır məndəki səhər.
Bir gün çıxıb gəlsən uzaqdan əgər,
Dalanım qüssədir, döngəmsə qəhər,
Çörəyim doyurmur, suyumsa zəhər.
Mən bir şəhərəm ki, baharı, yayı
Küləkdən, sazaqdan bol edir payı.
Ümidi, sevinci boğulur tamam
Yağışlar yağanda, daşanda çayı.
Mən bir şəhərəm ki!
Yerlə-yeksən olmuş bir şəhərəm mən,
Şeirdən boylanan bir kədərəm mən.
Taleyim əlləri aça bilməyən
Bərk-bərk düyünlənmiş bir qəhərəm mən.
Sənə nə necəyəm, nə təhərəm mən?
SƏNİ GƏTİRƏN YUXULAR
Səni gətirən yuxular çoxdan unudulub,
İçinə qənd salıb arxanca atdığım
sular dönüb bulud olub.
Bəlkə də, indi həmin bulud pəncərənə
Narın-narın yağmaq istəyir.
Bilirəm, əllərin indi
başqasının əllərinə dəyir,
Gözlərin indi başqa qəlbi isidir…
Bilirəm, yanındakı çox xoşbəxt biridir.
Gecənin gündüzdən nə fərqi?!
Günəş də ömrümə şəfəq saçmır daha,
Dodaqlarım sevincdən qaçmır daha.
Qəlbimdə min dua,
Əllərim yalvarır Allaha…
Sən gedəli arzular boylanmır sabaha.
Bəlkə də, indi evinin üstündə
Bir dəli şimşək çaxır.
Bəlkə də, yanındakı sənə qısılaraq
Pəncərədən səmaya baxır.
Sanki qırıq-qırıq edilmiş qəlblərin
Çatlarının göylərdə əksidir ildırım.
Sanki ağlatdığımız insanları
Bizə xatırlatmaq üçün yağır yağışlar…
Arxanca atdığım sular
Bulud olub qatar-qatar.
Bəlkə də, pəncərənizi
Döyəcləyir yağışlar.
Bəlkə də, yanındakı
ən gözəl paltarını geyir
və
Əzizim, gəl gedək
Yağışda rəqs edək, – deyir.
İçinə qənd salıb arxanca atdığım
Sular üstünüzə yağır bir-bir…
MƏN Kİ
Mən ki səni sevmişdim dəli mart yağışında,
Eşqinlə islanmışdım baharın ağuşunda.
Axı biz and içmişdik payızında, qışında
Sevgimizi ipisti saxlaya bilək, adam.
Axı nə dəyişdi ki, gözlərində şaxtadır?!
Elə baxma nə olar, məgər bu eşq saxtadır?!
Gözlərindən qor uman qəlbim donmuş taxtadır.
Bu sazağa dözərmi könlümdə dilək, adam?
O soyuq baxışların necə də yandırır e,
Ölən eşqin halını gözlərin andırır e.
Eşq ölüncə soyuyub baxışlardan boylanar.
Of, soyuq baxışlardan, de, necə yanmaq olar?
Axı soyuqluq hara, yanıb kül olmaq hara?
Gör, bu həyat bizlərə nələri qandırır e,
Soyuqluq yandırarmış, var belə kələk, adam.
ÜMİD YERİ
Yadından biryolluq çıxardanda məni,
Qəlbimi özümə qaytaraydın kaş.
Ruhum göylərə meylini salır
Ağaranda gün, qaralanda qaş.
Eşq yuxusu töküləndə
Gözlərimdən yavaş-yavaş
Könlünə yatmaq istəmişdim, sadəcə.
Axan qanlı göz yaşımla, kirpiyimlə
Yuxularım ərşə çəkilir hər gecə.
Gecələr göylərdən axan ulduzlar
Qaranınbəyazdanaldığı
Birqisaspayıdır, bəlkə də.
Göydənaxanulduzlarda
Gözdəndüşənkirpiklərintayıdır, bəlkə də.
Nə birulduzaxırgöylərdən,
Nə birkirpikdüşürgözlərimdən
diləktutmağa.
Bir ümidyeridə yoxdur
Sənioradaunutmağa.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(18.06.2026)
