“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının və “Ulduz” jurnalının birlikdə həyata keçirdikləri “Biri ikisində” layihəsində bu gün sizlərə Aysel Nəsirzadənin şeirləri təqdim edilir.
Layihə ən yaxşı ədəbi nümunələrin təbliğinə hesablanıbdır.
Xoş mütaliələr.
ŞEİR VAXTI
AYSEL NƏSİRZADƏ
Bir gecədə bütün ailəsini itirən uşağın
Mərhəmətli ürəyində ümidi sağdır.
Taxtadan tüfəng düzəldib özünə
yazıb üstünə:
“Qorxmayın, bu, oyuncaqdır”.
***
Qəfil göy guruldadı, gecənin zülmət bağrında
yağış deyil, mərmi idi göydən yağan.
Can alırdı uşaqlardan…
qadınlardan…
qocalardan…
O zülmət gecənin səhəri
Doğa bilmirdi yer üzünə Günəş
Arından.
***
Bir divarın üstündə
rəngli boyalarla çəkilmişdi
“evə dön” yazısı –
amma nə ev qalmışdı,
nə evə dönəcək insan,
nə də o yazını yazan.
Ölüm boylanırdı o rəngli yazıdan.
***
Uzaqdan bir qadın baxır donuq baxışlarıyla
bir əlində qanlı köynək,
bir əlində oyuncaq gəlincik,
gözlərində yaş,
ürəyində nakam arzuları...
Ağı deyirdi dilinin altında:
“güllə deyil,
haqsızlığa susmaq öldürür insanları”.
***
Sükut qanadlı kəpənək,
səni gördüm bu səhər
yanağına şeh düşmüş
zanbağın ağuşunda.
Qanadlarının üstündə səssizcə
duyulurdu rənglərin pıçıltısı.
Sən – ayın mavi kölgəsi,
günəşin işıq seli.
Sükuta qərq olmuş o ipək qanadların
ürəkdəki arzuların şeir dili.
Bir insan ömrünün hekayəsi gizlidir
sənin həyat mübarizəndə.
Bir ömrün təbəssümü var
bir nəfəslik ömründə.
YENƏ DƏ MƏN QALİBƏM!
Daha nağıllardakı xoxanlardan qorxmuram, ana!
Həyat çox bəzəkli-düzəklisin çıxardı qarşıma.
Daha mən də nə Cırtdanam, nə şahzadə,
Nə də ki yatmış gözəl.
Dönüb oldum yeddi başlı əjdaha –
Öldürdülər, dirildm,
Ağlatdılar, kiridim.
Uzaqlaşdım hər kəsdən,
Yazdım öz hekayəmi, özüm də başına keçdim.
Onları ”böyütmədim” gözümdə,
Dedim cılız qalsınlar, daha betər olsunlar,
Həyatı rəqib seçdim.
Davam da onunladır, müharibəm də, mübarizəm də...
Dərdlə bükdükcə belimi, tutub ürəyimdən ayaqlandım,
Ona qarşı duruşumla canlandım.
Qorxma, ana, indi mənə ən doğma duyğudur ölüm.
Həyat ölümdən qorxanlara əzizdir.
Ölüm qorxusuyla insanlar həyata tapınıb, biləsən,
Ölüm olmasa, həyat da kimsəsizdir...
Yenə də mən qalibəm...
***
Dibçəklərə əsir edilən güllərin
Azadlığı yoluxa ürəklərə.
Sevgi hissiylə bəslənən, əzizlənən,
Qanadlanıb uçmadan
Ruh vücuda sarılaraq yaşaya azadlığı.
Bu dünyanı cənnət edə
O dünyada cənnətə qovuşmaq istəyənlərin saflığı.
ÖZÜ YIXILAN KƏSİN
Özü yıxılan kəsin
Gözündə yaşı olmaz.
Darıxmağın vədəsi,
Bəlkəsi, kaşı olmaz.
Xoşbəxtlik ilıq mehtək
Toxunar qəlbə, keçər.
Tale ölçü götürər,
Həsrəti ömrə biçər.
Keçər ömür qatarı,
Arzuları aparar.
Xatirələr qoynunda
Xəyallardan qoparar.
Gündüzün fikirləri,
Gecənin dərd-ələmi.
Görən, xoşbəxt olarammı,
Yerə qoysam qələmi?
HƏR ÜRƏYİN ÖZ KƏSİ VAR!
Qanadın açmasın deyə,
Qəlbin sinə qəfəsi var.
Sevmək yetmir tək insana,
Sevilməyə həvəsi var.
Yarım qalan yara həmdəm,
Tapan tapar ruha vətən.
Yer üzünü sərinlədən
Günəşin Ay kölgəsi var.
Eşqə ümidlənib gələr,
Sevgini müqəddəs bilər.
Sevdimi, ömürlük sevər –
Hər ürəyin öz kəsi var!
SƏNƏ QOVUŞMAQ HƏVƏSİ
Bir gün sənə gələcəyəm,
Günəşin qürub çağı
Ömrün son şəfəqində.
Sənə qovuşmaq həvəsi
Bir ovuc torpaq təşnəsi.
Diləyim ağrılı dilək,
Allah da bunun fərqində.
“Ədəbiyyat və incəsənət”
(07.05.2026)
